SnowWorld

Vanmorgen bijtijds opgehaald door Annet en Joep voor een dagje skiën bij SnowWorld in Landgraaf. Landgraaf? Ja daar in het zuiden. Dat had te maken met de rest van het gezelschap. Corinna en Karel kwamen al uit die hoek. Verder kwam Pieter ook nog met de meiden en die komt uit België ergens tussen Antwerpen en Brussel vandaan, dus Landgraaf was een aardig gemiddelde. En SnowWorld daar staat bekend als grote, goede baan. Onderweg kwamen we nog een andere auto tegen met twee andere zoons van Annet, met aanhang. Het werd dus een flinke ploeg. Eerst met Colin maar een beetje warm worden en oefenen op het krabbelbaantje. Lekker kort, niet te steil, goed voor deze twee cracks die het nu al voor de tweede keer doen. Toen toch de grotere baan maar op. De stoeltjeslift ging in ieder geval perfect. Daar had Colin de vorige keer wat moeite mee, maar deze keer, vlekkeloos naar boven. En boven, tja, onderweg lijkt het wel mee te vallen, maar als je dan bovenaan staat is het toch wel hoog en steil en eng en … staan er een zooi jonge honden op snowboards te trappelen van ongeduld om je naar benden te zien zoeven… Nou ja, stoute skies aan en gaan met die banaan. Colin was al voor gegaan. En we lagen dan ook snel met zijn tweeën plat in de sneeuw. Joep meteen “to the rescue”. Bij Colin dan hè, ikke moest het zelf maar redden 🙂 Dus weer overeind en zoef naar beneden. Dat ging een beetje te hard, dus iedereen er snel achteraan, waaronder ik. Opeens zag ik Colin links op de baan weer vallen en probeerde daar naar toe te sturen, maar het gebrek aan ervaring en het overschot aan snelheid maakte me maar naar beden gaan. Gelukkig was daar weer Joep! Die had Colin weer op weg geholpen, waarna die nog een keer viel, nu in het spoor van een andere skiër. Deze keer kwam hij wat rot terecht op zijn ribben en is maar verder gaan lopen naar beneden. Tijd voor een pauze en wat te eten en drinken. Na de pauze maar weer met Colin op het krabbelbaantje gegaan. Het is toch leuker als je gewoon kunt blijven staan. Naast de krabbelbaan was ook nog een helling waar je in opgeblazen binnenbanden vanaf kon en dat was toch ook erg leuk! Wel zelf nog een keer van de andere grote helling afgegaan, maar dat begon al vrij snel met een flinke val en eindigde met een dusdanige hoge snelheid dat ik me maar gecontroleerd op de grond liet vallen in plaats van op volle snelheid de borden in. En toen was het eigenlijk al weer tijd om afscheid te nemen van de baan. We hadden nog een flinke rit naar huis voor de boeg. Colin en ik zijn weer netjes afgezet en na een snel broodje ei is mijnheer zonder problemen meteen gaan slapen.

SnowWorldColin

About Peter Hofman 1069 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply