De finish

Goed… Dag 2… De tegeltjesbrug. Het is inmiddels zo’n 5 over 12 in de nacht. En donker. Het was nacht, stikdonkere nacht. Alleen Pablo de roverhoofdman was er niet. Wel een klein stukje graskant en een stijger waar een plezierbootje aan lag. Mmmm, dat werd een uitdaging. Langzaam maar zeker kwamen de boten langs. Het veld begon al een beetje uit elkaar te trekken. Soms even niets, dan weer een paar, dan weer een enkele boot, maar allemaal rond dat plezierbootje proberen te laveren. Tot op een moment de eigenaren aankwamen. Die waren wel gewaarschuwd voor 94 roeiboten die vannacht langs zouden komen, maar dat met een flinke korrel zout hadden genomen. Ze waren wel zo sportief om hun bootje snel ergens anders af te meren, zodat we vrije beschikking over de stijger hadden. Ik weet even niet meer welke boot eerder aankwam, maar na een korte heftige actie zaten “mijn” roeisters in hun boten en waren op weg voor hun eerste echte etappe. Nu was het voor mij zaak om op tijd bij hun eindpunt te staan. Al die ritjes en kilometers gereden en even later sta je weer waar het allemaal begon: Wetterwille. Hun etappe bracht ze terug bij af. Men had een deal gemaakt met de Praxis in de buurt die hun parkeerterrein open heeft gehouden tot 3 uur ’s nachts, zodat alle auto’s in de buurt geparkeerd konden worden. Op straat mag dat namelijk niet daar. Ruim op tijd stond ik dar aan de kant te zwaaien met de lichtbalk en een pikhaak. De verse roeiploeg, met chauffeur was ook ter plekke, dus we hadden handjes genoeg om de wissel vlekkeloos te laten verlopen. En voor we het wisten waren de boten weer op weg. De volgende etappe voor mijn meiden begon in Sloten, wat iets voorbij Heeg lag, dus we konden heel mooi een tussenstop in het hostel maken. Kamer 22 en 21 hadden nog bedden vrij dus daar hebben we ons over verdeeld. Toch nog een uurtje kunnen slapen. Niet veel maar net genoeg. Snel was het al weer tijd om naar Sloten af te reizen. De planning begon al een klein beetje uit te lopen. Het weer werd ook langzaam wat slachter. De boten die in Sloten aankwamen hadden net het Slotermeer achter de riemen. Met een zuidwester wind schuin op de boten, bleken veel boten behoorlijk nat van binnen geworden. Onze boten moesten ook even snel leeg gehoosd worden voor ze aan de volgende etappe begonnen. Weer een stuk Slotermeer, weer met de wind schuin op de boten, alleen nu vanaf de andere kant. Op naar Kippenbrug bij Harich. Het is inmiddels vroeg in de ochtend, even over 7 uur. De Stayokay is nog op riant korte afstand en we zullen precies op tijd zijn om aan het ontbijt aan te schuiven vermoeden we. Dus… Op naar Heeg! Kamer 22 was leeg, dus die hebben Annet en ik gewoon betrokken, de andere dames gingen uit gewoonte weer naar 21. Het ontbijt was perfect. Lekker vers gebakken brood. Eitjes, diverse beleg, goede koffie, lekkere sapjes! Ook als we niet zo afgemat waren geweest was het een genot geweest. Na het ontbijt nog even lekker bij de open (gas)haard chillen en bijkletsen met de andere aanwezige roeiers en chauffeurs. Maar onvermijdelijk kwam het moment van vertrek weer nabij. We hebben de spullen nog even laten liggen in de kamer, want na de etappe zitten we nog steeds lekker in de buurt en het scheelt met tassen op de achterbank, want de dames hadden voldoende bagage mee 🙂 Dus op naar Workum. Daar in een straatje geparkeerd en naar de waterkant gewandeld. Iedereen stond hier langs een kanaal te wachten op hun boten. We hebben ons weer zo dicht mogelijk bij de stempelpost geposteerd en toen begon het wachten. De boten hadden inmiddels toch wel een aardige achterstand op het schema opgebouwd. De verwachting was zo’n 45 minuten na de geplande doorkomstijd. Het wachten duurde toch wel lang en het werd er niet warmer op, dus toen er een auto weg ging waar wij stonden heb ik snel mijn auto gehaald en vlak bij het water neergezet. Konden we ten minste af en toe een beetje uit de wind en regen wachten. De tracker van de 45 was gisteren al uitgevallen en niet meer in de lucht gekomen, dus waar die zich bevond wisten we niet. Alleen dat die aldoor in de buurt van de 31 en 32 was, dus we hadden een globaal beeld. De tracker van de 38 deed het af en toe wel en af en toe niet, dus daar hadden we ook een wisselend idee over. Maar op het moment dat de 31 langs kwam werd het tijd om op te letten en klaar te staan. De wissel ging hier ook weer goed. Eigenlijk overal wel. En de boten waren al weer snel op weg. Hier was ook veel pleziervaart, dus de roeiboten moesten aldoor invoegen tussen de andere bootjes. Vreemd genoeg waren de roeiers sneller dan het overige verkeer, die waren gemotoriseerd en moesten zich aan allerlei snelheids-limieten houden. Dat gaf vreemde taferelen van roeiboten die even snel een motorjachtje in gingen halen. Op weg naar de ophaalplaats “reed” ik op de GPSr opeens bijna over een cache kistje heen. Snel in de ankers en even kijken. Dit was te lekker om te laten liggen. Op alle andere locaties lag of helemaal niets, of het was zo ver dat het niet te doen was. Er moest natuurlijk ook gezocht worden. Maar hier was het snel duidelijk waar ik wezen moest en cache “De Elfstedentocht 7: Workum” was snel gevonden en gelogd. Toch nog een te pakken 🙂 In Bolsward was er gelukkig ook weer een parkeerterrein vlak achter de wisselplek. De achterstand was hier weer met 5 minuten ingelopen, dus dat ging weer goed. Hier ook nog een ontploffing meegemaakt van een ander team. Een roeister liep vloekend en tierend over het parkeerterrein dat ze het zat was, er geen zin meer in had en stopte. Bij de waterkant stond kennelijk haar teamgenote te mokken over iets. Dat was niet helemaal goed gegaan. Hoe dat af is gelopen weet ik niet, want ik moest weer mijn dames oppikken. We zaten nu zelf iets dichter bij Heeg dan vanaf het vertrekpunt, dus weer snel naar de Stayokay. Spullen bij elkaar gezocht en nog even lekker bij het haardvuur gezeten. De geplande vertrektijd bij Ried was inmiddels niet meer actueel vanwege de opgelopen achterstand. Met een beetje gis- en rekenwerk op een nieuw tijdstip uitgekomen en daar de planning op aangepast. In Ried nog een paar keer heen en weer gereden om de plek te vinden waar we wezen moesten. we moesten in derdaad dat braamstruikse binnenpad op. Aan het eind was een klein parkeerplaatsje en een jachthaventje. En weer een graskant voor de wissel. Ondanks de aangepaste tijd durfden we toch niet al te laat te komen. Wie weet hoeveel ze weer inliepen… Na toch wel weer lang wachten kwamen de boten aan en moesten we snel wisselen. Er ontstond inmiddels een steeds groter wordende competitie tussen de twee boten en ze probeerden beiden voor de ander te komen en te blijven. Als dat maar goed blijft gaan. Vanaf Ried was het een relatief korte etappe, dus ik gin snel op weg naar de wissel bij Menaldum. En precies nu stuurt TomTom me verkeerd. De opgegeven coördinaten bleke niet begrepen te worden en ik kreeg midden in een weiland bij een boerderij te horen dat de bestemming bereikt was. Snel de GPSr ingesteld op de wisselplek. Die snapte het wel. In de TomTom de straatnaam ingevoerd zonder verdere toevoegingen. Met die twee gecombineerd en een te hoge snelheid op weg. Gelukkig weer ruim op tijd op de bestemming aangekomen. De 38 lag na de vorige wissel nog steeds voor op de 45 en de wissels werden supersnel gedaan. Mijn dames waren nu uitgeroeid en dat was te merken. Als ze na de vorige etappes nog opgefokt de boot uit kwamen, stortten ze nu afgepeigerd in het gras. We besloten met zijn allen om gewoon snel naar de volgende wissel bij Ritsumazeil te rijden en de boel daar te assisteren of in ieder geval aan te moedigen. De volgorde was nog steeds onveranderd en snel waren de boten op weg naar de finish. Wij dus met z’n allen ook! Bij Wetterwille vroeg ik me nog af of ze misschien gebroederlijk naast elkaar over de finish zouden gaan, maar er bleek nog steeds een felle competitie gaande en de eend kwam als eerste over de finish, op korte afstand gevolgd door laurens royaal. Helaas was de eend vroeger gestart dan het verschil bij de finish, dus over het geheel heeft de laurens royaal het gewonnen. Maar om op 23 uur en 35 minuten slecht twee minuten uit elkaar te liggen is toch niet gek. De roeiers hadden hun kruisje verdiend! De 24 uur waren niet overschreden. Na het afbouwen van de boten hebben we nog iets gegeten daar en zijn toen snel op weg gegaan naar Lisse om de roeimaatjes af te zetten. Daarna naar Hillegom om in bed in elkaar te storten.

DSC_1955

About Peter Hofman 1065 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply