De terugreis

Na een wel extreem kort nachtje, ging de wekker al weer om kwart voor drie. Snel douchen en de laatste spullen in tassen prakken zodat we om half vier beneden konden zijn voor de bus naar het vliegveld. Dat ritje duurde een half uurtje. Jolinda gedag gezegd en op een rijtje door de eerste controle met het groepsvisum. Toen de paspoortcontrole en de scanners voor de handbagage. Annet had gewone schoenen aan en mocht zo door, ik had bergschoenen maar mocht ook door,  Colin had ook bergschoenen, maar moest ze uit doen. Vaag verhaal. Andere Peter had weer problemen met zijn verrekijker. Op de heenreis had hij al problemen met een kinderkijkertje. Verrekijkers vallen hier onder militair spul. Als je verder dan vier kilometer kan kijken mag hij het land niet in. Deze keer had hij problemen met een ander kijkertje bij het verlaten. Na de kijker aan een grondig onderzoek te hebben onderworpen, mocht het toch. Colin wilde nog graag iets voor Monique kopen en de keuze was gevallen op een handcrème van Rivage, gemaakt uit mineralen uit de dode zee. Koffie bij de starbucks en we konden al boarden. Een uurtje later stegen we op voor de eerste etappe naar Istanboel. Als vermaak gekeken naar Star Wars, the force awakens. Nu weet ik het zeker: Rey is de dochter van Luke. Maar op die bevestiging moeten we zeker nog een half jaar wachten tot deel acht uitkomt. In Istanboel ging het ook vlekkeloos. Voor we het wisten zaten we weer ik het volgende vliegtuig. We zaten op rij eenentwintig: nooduitgang. Lekker veel beenruimte. Op deze vlucht nogmaals naar Martian gekeken. Deze keer met de wetenschap dat die in Wadi Rum is opgenomen. Geeft de film wel iets extra’s. Op Schiphol konden we om de een of andere reden niet direct aan de gate koppelen. Uiteindelijk konden we dan toch van boord. De bagage was er vrij snel. Tegelijk haalden alle gezinnen hun laatste koffer van de band. De douane liet me zowaar met rust en als snel waren we met Timo op weg naar de auto. In Hillegom even rustig bijgekomen en de tassen gereorganiseerd. In overleg met Monique vond Colin het toch wel fijn om vanavond al naar haar toe te gaan. Kan hij meteen zijn cadeautje geven. Na het eten eerst nog even langs mams, maar Colin was zo moe dat ik hem meteen maar naar boven heb gebracht. Hij heeft zijn cadeautje aan Monique gegeven die aangenaam verrast was. Ze kende het merk en de herkomst en was er erg blij mee. Nog even bij mams gezeten en toen weer naar Hillegom. Morgen begint er weer een nieuwe werkweek.

JordaniëGroep

About Peter Hofman 1070 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply