Witte kerst

Vandaag ging de les een stuk beter. Meer herhalen en oefenen op je eigen systeem. Niet geforceerd een ander spoor proberen te halen. Colin was het snel toch zat en vroeg of hij na de pauze mocht stoppen. Aangezien hij de hele week netjes mee heeft gedaan en hij duidelijk moe was heb ik dat maar goed gevonden. Na de pauze kon hij mooi kijken hoe Joep ging parasailen. De groep was inmiddels gereduceerd tot Anna en ik. Het laatste uurtje mochten we laten zien wat we geleerd hadden en dat viel alles bij elkaar niet tegen. Aan het begin van de week had ik niet verwacht al zo snel van de oefenpiste af te kunnen en al helemaal niet verwacht van de blauwe echte piste af te kunnen. En Colin heeft het allemaal ook prima opgepakt. Na Joep zijn vlieg avontuur en de lunch zijn we gewoon nog een paar keer maar beneden gegaan tot het tijd was geworden om er definitief mee op te houden deze vakantie. Ski’s en schoenen ingeleverd. Nog een laatste drankje bij de tipi en toen voor de laatste keer de gondel naar het dal genomen. Dat was toch wel een verdrietig momentje. Toen ik het filmpje terug zag wat Timo van een van mijn afdalingen gemaakt had, moest ik toegeven dat het er toch een stuk beter uitzag dan het in mijn hoofd leek. We hebben een heleboel geleerd in die paar dagen. We hoorden ook nog van de anderen dat de afdaling vanuit de stoeltjeslift erg tegen was gevallen. Dat bleek toch inderdaad een stuk spannender te zijn dan ze ingeschat hadden. Toen was ik echt blij dat ik besloten had niet te gaan. Nu sluit ik deze vakantie af met het gevoel een stuk opgeschoten te zijn. Als ik verstijfd van angst boven aan die berg had gestaan, was het misschien minder fijn geweest, want het zou een flinke wandeling naar beneden geweest zijn. En dan alsnog langs de dieptes waar ik zo bang voor ben. Beneden in het dal, de skipassen weer ingeleverd voor de borg. In het huisje alle spullen weer ingepakt voor de terugreis. Tot slot uit eten met z’n allen. Iedereen ging voor de pizza. Als toetje had ik een soort super frappelatte. Errug lekker! Toen nog even Ruud en Betsy, de beheerders van het huisje, gedag gezegd. De auto zo veel mogelijk ingepakt en het was alweer bedtijd.
image

About Peter Hofman 1220 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply