Grrrrommmmmm…..

Dag begon goed. Rustig wakker geworden en alles gedaan wat er gedaan moest worden. Toen als elke dag, aan het werk. Daar begon het al snel niet lekker te gaan. Allereerst de inmiddels dagelijkse problemen om op de opstapserver te komen. Heel handig zo’n systeem, maar als er iets mis mee is, lijkt er niemand verantwoordelijk voor te zijn en de personen die dat dan zouden moeten zijn, kunnen er niets op… Handig. Vervolgens de nieuwe toegang tot een beheeromgeving… Je snapt het al denk ik: nieuw, dus niet uitgekristalliseerd, dus kinderziektes. Testing on the job… We gooien het in productie en we zien wel waar het schip strand. Geen probleem als niemand even niet kan werken omdat er een probleempje is opgedoken. Zucht… Tot twee keer toe een nieuw token aangevraagd en gekregen.  “Eh, er zit helemaal geen token aan uw account gekoppeld”. “Ehhh, als u op mijn scherm kijkt, zie ik er nu al drie…”. “Jahhhh, maar dat is voor phofman2”. “Ja, dat is het account dat ik vorige maand van jullie gekregen heb, omdat ik niet mee met phofman in kon loggen…”. “Maar dat KAN helemaal niet!”. Dus is door deze mijnheer, mijn oude phofman account weer nieuw leven ingeblazen en moest ik wederom een token aanvragen voor dat account. Tot mij niet geringe verbazing, bleek ik toen wel toegang te hebben tot die nieuwe beheeromgeving. Alleen maar om op het volgende stukje te stranden. Na een soort digitale hink-stap-sprong, leek het dan uiteindelijk toch gelukt te zijn. Net als de rust lijkt te zijn weergekeerd, gaat de telefoon: Colin. Die is vanmorgen in de haast, zijn OV kaart vergeten in te pakken. Daar kwam hij op school pas achter omdat ze zich verslapen hadden en Moon hem met de auto gebracht had. Maar nu lijkt niemand hem van school te willen of kunnen halen. Of ik kon komen. Uitgelegd dat er zoiets was als “werk”, dat je overdag moest doen om te zorgen dat je ’s avonds te eten had en dat je op vakantie kon gaan en zo en dat ik dus niet zomaar alles uit mijn handen kon laten vallen om hem op te gaan halen. Half vier zou het vroegste zijn dat ik met goed fatsoen op pad zou kunnen gaan. De volgende vijftien minuten vergeet ik maar zo snel mogelijk weer, maar puntje bij paaltje, ben ik toch maar in de auto gestapt om Colin op te gaan halen. Hij had geen OV, geen geld, geen andere mogelijkheid om thuis te komen, dus ging papa maar weer op pad. Gelukkig kon hij dat toch wel erg op prijs stellen. Nu eerst maar eens afkoelen, maar het laatste is hier nog niet over gezegd. Thuis geen zin om “uitgebreid” te koken, dus de soep uit mijn kerstpakket maar opgewarmd. Wortelsoep… Had het al eens gegeten, dus helemaal verrast over de smaak was ik niet. Het was gewoon een lekker soepje en een makkelijke maaltijd. Oh, nog even over die OV-kaart van Colin : die zat toch in zijn tas. Weliswaar in een vakje waar hij nooit kwam, maar toch. Hoe het daar kwam zal wel altijd een raadsel blijven, maar net als vorige week is het het belangrijkste dat de boel weer terecht is.

DSC_4949

About Peter Hofman 1132 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply