L’Aquarium

Gewekt door de wekker en snel met z’n vieren naar de poort gelopen, waar de auto stond te wachten. Op naar Barcelona, naar L’Aquarium. De mogelijke vertraging bleef uit en riant voor tijd lagen we voor de deur. We bleken nog een Braziliaanse buddy te hebben. Binnen werden we aan onze instructeur voorgesteld, Joseph. Die nam ons eerst mee naar de bak waar we in zouden gaan duiken. Lekker rustig nog zo voor openingstijd. We zouden eerst op de grond gaan zitten om te zien of iedereen rustig was en alles in orde was. Daarna zou hij één of twee rondjes voor ons uit zwemmen om een beetje aan te geven waar we allemaal terecht konden. Daarna konden we vrij zwemmen 🙂 Vervolgens bracht hij ons via de catacomben langs de technische ruimtes naar de plek waar de duikers het bassin in konden. Daar was voldoende duikapparatuur aanwezig voor een niet al te kleine duikschool. Iedereen kreeg een pak. Sets waren al voorbereid. Colin was hier nog steeds bij. Die kon via de route terug naar beneden om ons vanuit het bezoekersgedeelte te zien. In een kleine bak kon je de spullen aantrekken en controleren of het lood voldoende was. Daar kwam de eerste schok: koud! Het leek de Vinkenveenseplas wel. zeventien tot achttien graden. Via een kleine gang, zwom je uit die bak, zo het grote bassin in. Meteen rechtsaf naar beneden op de grond geland en afgewacht. Toen Joseph tevreden was, zwommen we een rondje achter hem aan. De overige inhoud van het bassin leek zich niet te storen aan onze aanwezigheid. Hier en daar een nieuwsgierige rog, maar de grote jongens zwommen rond alsof we er niet waren. Na een mini rondleiding, kregen we we het signaal dat we onze gang konden gaan. Colin hadden we inmiddels al op diverse plaatsen zien staan. Die rende zich een ongeluk door de tunnels om ons maar overal op de foto te zetten. Het aquarium was inmiddels ook open voor overig publiek en wij leken wel een soort extra attractie. We zullen wel op diverse vakantie fotos en filmpjes verschijnen. Ondanks de tien liters, hield ook Joep het lang genoeg uit om uiteindelijk door Joseph de bak uit gestuurd te worden. De maximale diepte was dan ook slechts zes meter. Vijf miljoen liter water, tien bull-sharks, twee grey-reef sharks, en nog ene vreselijke hoeveelheid ander vis-tuig. Na drieënvijftig  minuten duiktijd kregen we het signaal dat we nog een rondje konden en er dan toch uit moesten. Na een laatste ronde door de bak, richting het gangetje naar de kleine bak waar we ook gestart waren. Netjes alle apparatuur op het droge gehezen en onder de douche het zoute water afgespoeld. Daarna werden we nog even naar de foto-stand gedirigeerd voor een foto van ons. Die konden we later ophalen. Hoorde bij het arrangement. Daarna door naar het restaurant voor een uitgebreid ontbijt/lunch, de shark-snack. Ook onderdeel van. Verder hadden we gewoon vrij toegang tot het aquarium. Ik was er al diverse keren eerder geweest, maar nu loop je toch echt met een ander gevoel rond. “Ik ben aan de verkeerde kant van het glas!”. Opeens geeft het een ander gevoel om door de tunnel te lopen. Joseph kwam nog de t-shirts brengen die aan het begin klaar gelegd waren. Die kreeg je pas als je het overleefd had 🙂 Ook onze logboeken af laten tekenen. Dat is een duik die niet veel mensen gelogd hebben. Terug naar de camping en ’s avonds nog een laatste keer gegeten bij Helga in LLoret de Mar. Moe maar voldaan weer terug op de camping. Morgen is het inpakken en overmorgen wegwezen 🙁

DSC_7100

About Peter Hofman 1246 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply