De heenreis. 

De stress was vanmorgen ondraaglijk. Zo lang mogelijk blijven liggen om maar zo weinig mogelijk tijd te hoeven wachten. Toen in een keer in de actie. Laatste spullen hij elkaar pakken, ontbijten, veeeeel koffie en de spullen vast achter in de auto doen. Om half twaalf zaten we volgens planning in de auto. Joep bracht ons naar Schiphol. We hadden al online ingecheckt dus we konden de rij in om de bagage droppen. Daar kregen we alsnog papieren boarding passes. Met z’n drieën hadden we ongeveer tweeëndertig kilo. Dat Scheelt als je geen duikuitrustingen mee hoeft te nemen 🙂 Colin had niet eens eigen handbagage nodig. Snel door naar de paspoort controle. Bij de biometrische poortjes stond niemand 🙂 maar helaas was Colin nog geen zestien, dus moesten we alsnog gewoon in de gewone rij. Maar gelukkig hadden we een keer de snelle rij. We moesten naar G02, de verre pier. Daar nog lekker gezeten om iets te eten en te drinken. Tijdens het wachten zagen we een familie die in aanmerking kwam als reisgenoten. Wat later aan boord, zaten we vlak bij ze en het wad inderdaad een van de twee andere gezinnen. Tot onze vreugde zag de binnenkant van deze A321 er goed uit. Redelijk ruimte stoelen. Maar nog belangrijker : in-flight-entertainment. Een complete tabmet met films, muziek, games, vluchtinformatie en noem maar op. Colin vernaakte zich u met games en later “pinguins”. Ik heb “Martian” gezien en Annet keek naar “Shallowes”. Na de film was het ook nog maar veertig minuten naar Istanbul. Op de luchthaven kwamen we het derde stel tegen en die waren ook gezellig. De kinderen gingen al met elkaar aan de haal dus dat zat vast goed. Ma een korte stop konden we het volgende vliegtuig in. Ook deze had schermpjes 🙂  hier zaten we met z’n drieën op vier stoelen. De vluchttijden was iets korter,  twee en een half uur. We stegen wel met twintig minuten vertraging op. Ondertussen zat ik al lekker in de nieuwe Star Trek Beyond. Tijdens de vlucht ontdekte ik ook waarom die gevoelsmatig zo langs was. Dat was hij ook. We vlogen namelijk niet direct naar Amman. Die route zou ons recht over het gebied Israël Syrië Palestina voeren. Niet de meest veilige route waarschijnlijk. We vlogen dus eerst naar Egypte om daar linksaf te slaan over de sinai en vervolgens over Jordanië terug naar boven naar Amman. Beetje om, maar wel fijn dat daar dus over nagedacht wordt. De douane vond het weer nodig mijn tas achter te houden en samen met die van de andere Peter aan een grondige extra inspectie te laten ondergaan. Daarna nog een half uurtje rijden naar het eerste hotel en snel slapie doen.

dsc_8153

About Peter Hofman 1132 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply