Minus achttien graden celsius

Vanmorgen voor het eerst wakker geworden in Italië. Na het ontbijt zijn we op weg gegaan naar het dorp om skipassen, skispullen en voor mij skilessen te regelen. Het dashboard gaf een vreemde waarde aan: minus achttien graden…  Dit is dus officieel mijn koudste vakantiebestemming ooit… Bij de info skipassen gekocht. We kunnen dus de liften in. Ook meteen les voor mij geregeld. Ik moest me om elf uur melden bij de skischool “gebied 20”. Met dat betaalbewijs kon ik bij de buren skispullen huren met korting. Dus daar maar naar toe gegaan. Je moet ergens beginnen. Ik had snel goede schoenen en ski’s te pakken. Joep heeft een snowboard gehuurd. Hij kreeg dezelfde korting, dus dat was ook weer lekker. Toen op naar de pistes. Joep en Kaj gingen meteen de berg op. Annet bleef nog bij mij tot mijn lessen begonnen. We waren te vroeg dus we zijn maar vast op eigen houtje van de oefen piste af gegaan. Toen het tijd was om te verzamelen werden we eerst gesplitst in eerste keer en ooit wel eens geskied. Ik mocht met de tweede groep halverwege de helling op. Daar moesten we één voor één naar benden skiën om de instructeurs een beeld te geven van hoe we het er af brachten en werden we verder opgesplitst in klasjes. Ik werd ingedeeld op niveau twee bij Markus. Dat bleek een super relaxte, wat oudere instructeur te zijn. Geen gejaag, geen gestress, lekker geduldig met ons. Erg prettig dus! Het ging ook erg lekker. De groep was goed gewaagd aan elkaar. We gingen behoorlijk gelijk op. Na twee uur les was ik echter best afgepeigerd. Onder aan de piste lekker met z’n allen gegeten in een restaurantje. Daarna nog wat geskied. Joep en Kaj gingen weer boarden, Annet en ik zochten de oefenpiste weer op. We zouden elkaar weer zien in het appartementje. Ik was het echter vrij snel toch te moe om nog verder te gaan, dus we zijn maar met de bus terug gegaan om de auto te halen en boodschappen te doen. Die bus maakte een flinke omweg, dus we hebben lekker veel van Livigno gezien. Vanwege het belastingvoordeel, twee flessen “43” ingeslagen voor Bep, dus die was ook weer helemaal blij! Schijnt een factor drie te schelen… Terug naar het huis even doorgereden om een foto te maken van het einde van de weg. In de winter is de weg Italië in afgesoten door de sneeuw. Raar gezicht hoor! De weg stopt gewoon tegen een berg sneeuw aan 🙂 Daar kregen we echter een noodcall van Joep. Kaj was gevallen en was rottig terecht gekomen. Pijn in zijn pols en schouder. Het leek op zich wel mee te vallen, dus we zijn ze op gaan halen en naar het huis gereden. Na het eten ging het steeds slechter met Kaj en zijn we toch naar het ziekenhuis gegaan. Daar bleek echter de reguliere hulp al naar huis en werden we doorgestuurd naar het ziekenhuis in Sondalo gestuurd. Dat was echter een uur rijden door en over de bergen! Daar bleek zijn schouder in orde te zijn, maar zijn pols op twee plaatsen gebroken! Hij mocht dus meteen in het gips. twee uurtjes later zaten we weer in de auto terug naar Livigno en rond half twaalf waren we weer “thuis”. Dat was een zeer bewogen eerste dag!

About Peter Hofman 1128 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply