The end of the road…

Na de hospitaal excursie gisterenavond, de wekker maar op negen uur gezet. Later kon niet vanwege mijn skilessen. Rustig ontbeten, de spullen gepakt en met de bus naar het dorp. Bus “groen” was de meest gunstige naar het dorp. Voor de terugweg zou “blauw” de beste zijn ivm met de omwegen die ze maken. Annet en Joep stapten iets eerder uit voor de piste die ze wilde gaan doen. Kaj ging met mij mee om een stukje naar mijn lessen te kijken. Later ging hij in het dorpje kijken of hij zijn skipas weer in kon leveren. Ik kon weer lekker aan de les. We gingen een stapje verder door naar de hogere piste te gaan. We staken ook wat links en rechts door om dat ook onder de knie te krijgen. Vandaag wel drie keer gevallen. Iedere keer op dezelfde knie 🙁 Na het lessen waren we weer met z’n vieren bij de skischool verzameld. Bij het naastgelegen restaurant wat gegeten. Joep en Kaj gingen omkleden om naar het dorp te gaan. Annet en ik gingen nog wat skiën. Na de derde val, had ik het wel een beetje gezien. Op een bepaald moment ben je te moe en moet je er mee ophouden. Ik wilde niet afsluiten met een val dus ik wilde nog een keer naar beneden. Annet ging nog een keer helemaal naar de top voor een wat langere afdaling. Ik nam de middelste lift halverwege en stak door naar de linker lift. Die nog naar boven genomen om de oefenpiste nog een laatste keer af te gaan. Toen terug naar het huis. Daar kwamen we ook Joep en Kaj tegen die net naar het dorp terug wilden gaan. Die hebben nog even gewacht tot Annet en ik onze spullen hadden opgeruimd. Samen zijn we naar het dorp gegaan en hebben Kaj zijn skipas ingeleverd. Hij kreeg voor vijf dagen zijn geld terug. Dat was dan wel weer lekker. Daarna nog een nieuwe skibroek gekocht voor Joep en nog een cache opgespoord : livigno winter art in ice. Toen kreeg Kaj een beetje last van zijn pols en schouder en zijn we maar weer afgetaaid naar het huis. Iedereen ging lekker zijn ding doen tot Annet pannenkoeken ging bakken. In een klein pannetje was het bakken en op een bordje doen. Na de pannenkoeken had Kaj het spel “Keez bord” in de aanbieding. Een soort mens-erger-je-niet, maar dan niet met een dobbelsteen, maar met een spel kaarten. Toen was het bedtijd geworden.

About Peter Hofman 1298 Articles

Oké dan, ik duik, maak graag foto’s en doe een vreemd spelletje wat “geocaching” heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter “I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods”

Leave a Reply