De heenreis

Vier uur ging de wekker. Daarvoor had de radio zich ook al een paar keer gemeld. Het werd dus echt tijd. Snel douchen en aankleden en toen de auto aso in twee plekken gezet zodat het fietsenrek er op kon. Geloof nooit dat er midden in de nacht over geklaagd gaat worden. Rek er op, fietsen er op en de laatste dingen in de auto geprakt. Nog snel eitjes gebakken voor Colin en broodjes kaas voor mezelf. De pepercervelaat met augurk nam Annet nog voor haar rekening. Net over vijfen reden we weg. Halverwege België de eerste cache gelogd: “Autostop E411 – Wanlin – #1 La Pyramide“. Ik ben nog nooit zo snel door België heen gereden. En dat nog wel overdwars. De route liep namelijk over Luxemburg. Meteen goedkoop tanken. Dat leverde echter wel meteen een paar uur achterstand op. Wat een files! Op een van de stops nog een cache meegepikt. Dat was nog in België. Met al die drukte heb ik nog niets eens cache in Luxemburg kunnen oppikken. Dat blijft dus nog steeds een witte vlek op de kaart 🙁 Ook noord Frankrijk was een toch van file naar file. Voorbij Nancy begon het een beetje door te rijden. Inmiddels was de verwachte aankomsttijd van kwart voor drie opgeschoven naar zes uur. Nou ja, het is mooi weer. Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw… Dat ging goed zo tot Lyon. Waarschijnlijk de avondspits inmiddels. Toen we Lyon door waren, was de aankomsttijd weer een uurtje opgeschoven naar zeven uur. En de blauwe lucht was nu grijs en er viel water uit.

About Peter Hofman 1299 Articles

Oké dan, ik duik, maak graag foto’s en doe een vreemd spelletje wat “geocaching” heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter “I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods”

Leave a Reply