Dag staar…

Vanmorgen om vijf uur, uitgerust, wakker geworden. Ik las laatst dat het gezond zou zijn om dan meteen je bed uit te springen, omdat je lichaam vindt dat je uitgerust bent. Ik heb maar naar mijn hoofd geluisterd en heb me nog lekker even omgedraaid. Na de wekker vond ik het vroeg genoeg om op te staan. Naar mijn werk voor een korte sprint (om in de agile termen te komen) en daarna naar mams. De staar operatie stond vandaag op de planning en daar ging ik haar uiteraard bij begeleiden. Niet gerelateerd, maar mams had ook nog een stapeltje oude foto’s van haar en mijn vader te voorschijn getoverd. Eens kijken wat ik daar nog voor leuks mee kan doen. Onder andere een hele serie pasfoto’s. En vroeger werd elke pasfoto apart gemaakt kennelijk, want ze zijn allemaal verschillend. In het ziekenhuis bleken alle operaties uit te lopen, omdat de operatieruimte vooraf in gebruik was geweest of zo. In ieder geval kreeg mams wat later het verdoving-pilletje in haar oog gedeponeerd. Dat moest een uur inwerken, dus het tijdstip van de operatie was toch redelijk in te schatten. Mams wilde nog weten wat ze van het pilletje zou merken om zeker te weten dat het zou werken 🙂 Het effect was alleen te zien aan een sterk groter wordende pupil. Na een half uurtje zag ik de pupil inderdaad groeien. En rond het geschatte tijdstip mocht mams inderdaad in een rolstoel plaatsnemen om naar dokter Neuteboom te gaan. Een half uurtje later was ze weer terug.  Met een kapje over haar oog. Het is echt lopende band werk. In dat halve uurtje is ze dus naar de operatiekamer gebracht, voorbereid, geopereerd, en weer terug gebracht naar de wachtkamer. Het viel reuze mee. Het was dus echt een fluitje van een cent. Iedereen had gelijk gehad. Maar ja, ik zou dat toch ook eerst zelf moeten ervaren… Na een kop koffie mocht ik haar weer meenemen. Samen weer naar huis. Ik ben nog even terug gegaan naar de Paalbergweg voor de puppet meetup. Daar weinig nieuws gehoord, maar de aansluitende pizza-sessie kwam goed uit. Scheelde weer koken. Weliswaar geen echt gezonde maaltijd, maar die nemen we wel weer een andere keer. Na puppet, weer naar huis. Inmiddels bleek ook mijn internet verbinding geblokkeerd te zijn omdat er vanuit mijn netwerk een kwetsbaarheid bezig was. Om dat weer vrij te geven moest ik eerst al mijn Windows machines scannen met twee tools en de logfiles opsturen naar XS4ALL. Dan scannen ging echter wel een poosje duren merkte ik al snel. Ik kan me ook niet voorstellen dat mijn laptop ergens mee besmet is, maar je weet het toch niet… Ook de laptop van Colin maar controleren alvorens ik die weer aansluit. Ook de WiFi wachtwoorden vervangen om te voorkomen dat een externe partij troep veroorzaakt… Pfff… Was je niet paranoïde, wordt je het wel. Wat later kwam Annet ook weer gezellig bij me. Samen nog even een flink stuk van The Martian gekeken. Even oude Jordanië en Wadi-Rum gevoelens ophalen 🙂 Tot morgen!

About Peter Hofman 1999 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.