Wat een dag…

Colin was netjes op tijd op school. Onderweg naar mams ging mijn werk gsm af. Maar die zat in mij  achterzak dus dat was even jammer. Bij mams opgezocht welk nummer het was geweest, bleek het school te zijn. Dus maar even terug gebeld. Dat was Colin geweest. Zijn telefoon zou nog in de auto liggen en hij had een lekke fietsband. Hij was met een klasgenootje meegefietst naar het sportveld. Geen paniek dus. Na mams even op zoek gegaan naar de telefoon, maar die lag niet in de auto. Thuis bleek die gewoon nog op zijn bureau te liggen. Ondertussen belde Colin weer vanaf de administratie. Hij was ook zijn oortjes vergeten. Zucht. Dit is zo’n dag… Afgesproken dat ik om twaalf uur bij school zou staan om zijn fiets op te halen en zijn telefoon en oortjes af te geven. Dus eerst naar Hillegom om mijn fietsdrager bij Annet op te halen en door naar het Kaj Munk College. Die wissel ging vrij voorspoedig en de fiets hing al snel achter op de auto. Colin weer snel naar binnen om te eten en ik op pad voor wat te eten. Dat werd weer Meerzicht. Na de pannenkoek nog een stevige wandeling door het bos gemaakt. Er was weer een cache geplaatst en een van mijn doelen is nog steeds om het hele bos te laten smilen. Op één na dan, daar moet ik vijftien meter hoog de boom in. Dat is nu nog even een brug te ver. Toen ik first hide#2 gevonden en gelogd had, moest ik nog soort van opschieten ook om weer bij de auto te komen en op tijd te zijn om Colin weer op te halen. Dus dwars over het grote speelveld. Dat was nat… Dus toen waren mijn schoenen ook nat en dus mijn voeten ook 🙁 Maar ondanks dat allemaal, toch op tijd om Colin op te pikken. Samen via de Lidl, voor een kaasbroodje, naar huis. Even bijkomen en toen de planning voor zijn huiswerk ik de agenda zetten. Het plannen van de deeltaken doet hij vanavond met Monique. Verder met zijn achterwiel in de kofferbak op weg naar Hillegom. Morgen hebben we daar de straat barbecue. Ik neem een avondje de stand-by over van een collega zodat die naar een uitvoering van zijn zoon kan en de rest van de tijd gaan we waarschijnlijk vullen met wandelen.

Peter Hofman
About Peter Hofman 1944 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.