Stressdagje

Bwehhh, midden in een nare droom ging de wekker. Het rot gevoel uit de droom, kwam keihard mee de werkelijkheid in. Later, als je helemaal bij bent gekomen, weet je natuurlijk niets meer van de droom, maar het rotgevoel blijft wel na-ijlen 🙁 Anyways… het ochtendritueel maar ingezet. Op dat moment ontdekt Colin uiteraard dat zijn gymschoenen nog bij mama liggen en heee… Waar is mijn fietssleutel??? Pfff… Ik kan blijven zeggen dat hij dingen de avond van te voren klaar moet zetten, want dan heb je dit soort gestress minder, maar nee… Twee keer zijn kamer ondersteboven gekeerd. Drie keer zijn tas nagezocht, maar niets… Hij moest toch even langs mama voor zijn gymschoenen, dus kon hij daar meteen de reservesleutels van zijn fiets meenemen. Die schoenen waren geen probleem, maar die reservesleutels waren ook onvindbaar ?!?!? 🙁 Gezien de tijd dan meteen Colin maar naar school gereden. Daar heeft hij nog even gekeken bij de gevonden voorwerpen, maar ook daar was niets. De volgende etappe was toen het sportveld. Dan moest hij maar met een klasgenootje mee terug rijden. Gelukkig kon ik er een beetje rustig onder blijven. Het is niet mijn probleem en ik kan er ook niets aan veranderen, wat ik ook probeer, dus… Naar mams toe. Lekker ontbeten, Candy Crush weer aan de gang gekregen en het glas aan de kant van haar goede oog uit haar bril gesloopt. Eerst ging het wel, maar nu krijgt ze toch last van het turen met een goed oog door een brillenglas voor een slecht oog. Ik heb ook even door dat glas getuurd, maar ik zag al helemaal niets scherp… Toen nog boodschappen gedaan. Van alles en nog wat was weer op aan het raken. En dan grijp je natuurlijk opeens aan alle kanten mis. Dat moeten we niet hebben! Alles weer aangevuld en weer voor een pannenkoek naar Meerzicht. Bij binnenkomst vroeg de koekenbakker al of ik het gewone recept had 🙂 Die ging dus vast op de plaat 🙂 Toen kwam toch het verlossende woord dat Colin zijn fiets sleutel gevonden had. Die heeft fan waarschuwing zijn gymschoenen gezeten.  Na de pannenkoek nog een klein stukje door het bos gewandeld, maar toen het begon te hozen, heb ik dat wandelingetje maar afgebroken en richting auto gestuurd. Tja… Wat dan… Rond blijven rijden tot Colin uit school komt? Naar huis en dan eigenlijk meteen weer op pad om Colin te halen? Nee, vast naar het Kaj Munk College en op de parkeerplaats gewoon verder met Star Trek Discovery op NetFlix.Dat ik ooit nog eens een serie ging kijken op mijn telefoon… De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik ben er wel al meteen achter gekomen, waarom ik dat nooit wilde doen… Het is echt geen kijken… Maar het dood de tijd en ik krijg een aardige indruk van de nieuwe serie… Colin zijn klas was kennelijk vroeg vrij gelaten, want ruim voor tijd, zag ik de klas langs schuiven. Colin verwachtte me kennelijk nog niet, want hij zag me niet. Ook niet na toeteren. Hij was me wel aan het bellen. Net toen ik op wilde nemen, zag hij me dan staan. Of Bram ook mee mocht rijden naar Badhoevedorp? Tuurlijk! Hoeft hij eigenlijk nooit te vragen, maar wel prettig dat hij het toch doet. Thuis de was opgeruimd en het eten gemaakt. Na het eten verder met opruimen en inpakken en naar Hillegom toe.

About Peter Hofman 2144 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.