De dag er na…

Vannacht in ieder geval lekker geslapen. De stress van gisteren is weer wat gezakt. Mijn auto heeft me vanmorgen gewoon weer naar mijn werk gebracht. Oké. de kofferbak kan ik beter even dicht laten nu hij dicht is… In de loop van de morgen kreeg ik in mijn mail het bericht dat mijn tussenpersoon het schadeformulier in goede orde had ontvangen en de verzekeringsmaatschappij had in geschakeld. Dat loopt dus. De herstelnota kon ik ook naar hun laten sturen zodra ik die had. Overdag wat kleine succesjes met het oplossen van kleine dingen die niet helemaal goed werkten, maar niet kritiek waren. De schoonheidsfoutjes… Ook nog even op verzoek van een Apeldoornse collega naar zaal geweest om de Power8 machine te bekijken die ik twee weken geleden geconfigureerd had. Hij bleek zijn disken niet te zien… Bij het open doen van de 19″ kast, kreeg ik al een indicatie waar ik moest kijken. Een heel blok oranje en rode ledjes die aan en uit floepten. Dat waren inderdaad de adapters waar ik naar moest kijken. Het probleem was ook al snel duidelijk: er zaten geen glaskabels aan 🙂 Ergens was iemand iets vergeten. Wie, wat of waar mogen ze met elkaar uitvechten, ik ben weer lekker naar mijn rustige werkplek gegaan. De geluidsdempers voor onder mijn helm werken prima op zaal, maar er gaat toch niets boven “niet op zaal zijn”. Na mijn werk even met mijn auto naar Hulsebos om hem na te laten kijken en iets af te spreken voor reparatie. In eerste instantie hebben ze mijn kentekenplaat weer even aan de auto vastgeschroefd. Die had ik even tijdelijk met ducttape tegen mijn achterruit geplakt. Na een snelle blik ging de goede man naar een terminal waar de onderdelen aangeklikt konden worden. Met een optimistisch “dat zal een dure worden” begon hij te klikken. Als snel had hij een basisbedrag van zo’n 1300 euro gekregen. Maar dat was natuurlijk nog afhankelijk wat ze zouden vinden als ze de boel gingen demonteren. Dus met een eerste schatting van 1500 euro naar de verzekering gestuurd om een expert te laten komen. Samen met het schadebedrijf bekijken die dan nauwkeurig wat er gedaan moet worden en wat het gaat kosten. Dus in ieder geval gerust gesteld betreffende de wegwaardigheid naar mijn tussenpersoon gereden om een expert in te schakelen. Die gaat mij bellen voor een afspraak. “And Now We Wait”. Nog een korte stop bij de supermarkt en lekker naar huis. Voor het avondeten de mosterdsoep maar eens geprobeerd. Ik heb daar verschillende verhalen over gehoord en ze hadden gelijk: het is niet echt een fantastisch soepje 🙁 Na het eten toch nog even verder gaan spitten in het probleem met het script om alle beheer wachtwoorden te zetten. Vandaag bleek dat script niet helemaal soepel te lopen. Of eigenlijk helemaal niet 🙁 Één probleem heb ik vast gevonden: een vereist programma was niet standaard geïnstalleerd op de nieuwe opstapserver. Vorige week miste ik al een ander programma. De nieuwe servers zijn wel heel erg kaal afgeleverd. Maar dat houdt de spanning er wel een beetje in. Tot slot kwam Annet weer gezellig bij me en was het alweer bijna tijd om naar bed te gaan. Truste!

Peter Hofman
About Peter Hofman 1976 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.