Dag twee, skiën

Vanmorgen lekker zonder stress begonnen. Alleen Joep voelde zich te ziek om mee te gaan. Eerst moesten we het materiaal regelen. De skiverhuur was echter nogal druk. We waren niet de enigsten die spullen nodig hadden. Maar toen we wisten hoe we ons in moeten schrijven, ging het al beter. Ik kreeg een paar hele mooie skischoenen, waar ik mee naar de ski’s kon. Daar kreeg ik een paar ski’s aangemeten. Die werden nog even goed afgesteld op de schoenen en mijn gewicht. In het kantoortje naast de verhuur konden we meteen onze skipassen kopen, dus we waren wel meteen klaar om te gaan. Om te beginnen maar eens kijken hoe het ging. Samen even goed gekeken hoe ik op blauwe pistes kon komen en blijven. Het begin was een beetje onwennig. Maar hoe meer ik ging, hoe meer van de lessen van Marcus vorig jaar naar boven kwam. Al vrij snel durfde ik dingen die ik vorig jaartje niet durfde. Skiën naar stukken waar ik geen zicht op had, durfde ik nu wel. Het vertrouwen dat ik daar niet van in een afgrond zou storten door mijn onkunde kwam steeds meer omhoog. Dat maakte het hele stuk. Je te een stuk eenvoudiger en vertrouwder. Halverwege de middag ging het al zo goed dat we de blauwe afdaling naar het dal gedaan hebben. Dat was wel een beetje dubbel. Goed dat het ging, maar wat een snert route. Veel poedersneeuw en vallende andere beginners. Daardoor zelf ook een paar keer via de hekken gegaan. Maar wel kwam steeds meer het idee om maar geen lessen te nemen deze keer. Het zelf oefenen voelde nu beter aan dan om weer in een klasje te moeten doen wat de instructeur zegt. Dit jaar maar zelf oefenen en vertrouw opdoen en dan de volgende keer een gevorderden klasje. Daar ben ik nu nog niet aan toe, maar een beginnersklasje lijkt me nu niets meer. Ma de lunch samen met Annet de berg verder onderzocht. De rest zocht het hoger op. Omdat ik niet afhankelijk ben van een skischool en lessen, kunnen we nu gewoon met z’n allen gaan skiën waarheid ons leuk lijkt. Morgen gaan we dus richting Scheffau. Daar is meer blauw. Opeens lukt het dan niet meer. Moe. En dan gaat niets meer. Samen met Annet de blauwe afdaling naar het dal weer gedaan. Dat was nu helemaal een opgave. Het blijft een relatief smal pad, waar je op moet laveren. Beneden de spullen in de auto gekiept en naar de Hexenbar gegaan voor een bakkie. Luke, Danique en Timo bleken er ook inmiddels wel een beetje klaar mee te zijn en die waren niet veel later ook in de bar. Na wat gedronken te hebben, weer naar het huisje, eten maken en lekker hangen. Morgen weer een dag.

Peter Hofman
About Peter Hofman 1976 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.