Dag vier, pfffff

Vanmorgen weer genoeg opgeknapt om de berg op te gaan. Met de eitjes naar de berg en daar vandaan verder op de pistes. Al snel liep ik weer tegen mijn grenzen aan. Wat voor de meesten een simpele blauwe piste is, is voor mij een afdaling uit de hel. Na een paar van die dingen had ik het gehad. Het is niet een kwestie van niet kunnen, maar een kwestie van niet durven. Bij het restaurant waar we wat wilden drinken bleek dat we toch nog een stukje verder konden om daar wat te drinken, maar daar had ik al geen zin meer in. We zijn daar dus weet haan drinken en ik had besloten daar te blijven tot de rest uitgeskied was. Zelf heb ik daar een beetje rondgehangen. De in de buurt gelegen cache Adlerhorst was ik aan het loggen, toen Joep belde. Die kwam vast voor de lunch. Tegen de tijd dat ik ook weer terug was, was de rest er ook al. Na de lunch zouden Annet en ik samen een nabijgelegen simpele piste gaan uitproberen, terwijl de rest zich elders ging vermaken. Echter… De ski’s van Annet waren weg… Na veel zoeken, viel me op dat naast de plek van de missende ski’s, soortgelijke ski’s stonden. Toen Annet daar in ging staan, bleken de bindingen precies te passen. Het waren huur ski’s dus dikke kans dat iemand gewoon de verkeerde had meegenomen. Hopende dat de fout ontdekt werd hebben we nog wat rondgehangen. Toen in ieder geval de verhuur sticker en het nummer van de ski’s gefotografeerd om later bij die verhuurder nog na te vragen. We zijn toen nog maar iets gaan drinken. Timo en Luke waren gaan boarden. Wat later belde Luke dat de ski’s er opeens weer stonden. En die huur ski’s waren weg. Gelukkig maar. Inmiddels was iedereen wel een beetje moe en zijn we rustig naar beneden geskied. Het wed al kouder en de berg lag in de schaduw, wat bij elkaar betekende dat de pistes ijzig werden. Dat en de afgronden, stijlen stukken en een paar keer vallen, maakte het voor mij weer een uitdaging. Het was niet dat ik niet kon, maar dat ik niet durfde. Bij de eitjes heb ik besloten om die naar beneden te nemen. De rest kon lekker de pistes nemen. Ik was inmiddels bij de bus aangekomen en was net klaar toen ik de rest aan zag komen. Met de bus een stukje naar ze toe gereden en iedereen aan boord genomen. In het huisje even lekker gelegen en toen samen naar de pizzeria. De eerste was vol, de tweede was een rookhol en de derde had wel plek. Na het eten weer naar de hut en lekker rustig aan gedaan.

Peter Hofman
About Peter Hofman 1968 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

7 Comments Posted

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.