Dag zes, niet mijn ding

Gisteren nog heel gesprek gehad over de verwachting die deze trip gerezen waren. Onder aan de streep komt het er gewoon op neer dat het onrealistisch is dat we met z’n allen samen een dag hebben die voor iedereen voldoening geeft. Ik kan nu eenmaal gewoon niet meekomen met de rest. Het wordt of een saaie afdaling voor iedereen behalve voor mij of het alternatief een afdaling waarin ik doodsangsten uitsta. En dat heb ik er niet voor over. Hoe goed het ook gaat, als ik alleen maar bang ben en blij dat ik weer heelhuids onderaan de piste sta, is het niet mijn ding. Vandaag dus maar afgehaakt. Het sneeuwde ook nog en er hing mist rond de berg, dus ik vond het wel genoeg zo. Terwijl de rest zich weer op pad begaf, draaide ik me nog even om. Een paar Perry Rhodan’s verder heb ik de wandelschoenen aangetrokken en ben ik naar Söll gelopen. Onderweg een tak gescoord om de cache achter het bord vandaan te peuteren. Die bleek echter zo magnetisch te zijn dat die stok geen grip kreeg. Met het inleveren van de ski’s nog maar een laatste keer proberen met een van de skistokken. Ook de cache op de rotonde nog een keer geprobeerd, maar die ligt echt te diep onder de sneeuw. In de buurt twee broodjes gezond gehaald en die door het dorpje zwalkend opgegeten. Het leek death valley wel. Alles is dicht tot een uur of drie. Via het kerkje en het best mooie kerkhof weer richting de weg gewandeld en de terugtocht weer aanvaard. On het huisje weer lekker in be fb gekropen met mijn boek. Aan het einde van de middag kwam het bericht van de berg dat ze wat aan het drinken waren en dan terug zouden komen. Dat duurde alles hij elkaar toch ook nog anderhalf uur, maar ik kon niet omvallen. Toen wilden ze aansluitend nog gaan zwemmen, maar ik had geen zwembroek bij me, dus dat ging ook niet door. Ik had er toch ook niet zo’n zin in, want ik kon die van Joep lenen die zelf ook niet meeging. Samen dus lekker ons ding gedaan terwijl de rest weer op pad ging. Nog één dag morgen en dan zit het er weer op. Voor mij was dit wel de laatste keer. De frustratie om niet aan te kunnen sluiten, wil ik niet meer.

About Peter Hofman 1546 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.