Dag zeven, de laatste afdalingen

Tóch weer gaan skiën vandaag. Vanuit Ellmau met de kabelbaan de berg op. Door de mist die in de dalen hing. Boven op de berg viel het gelukkig mee. Mijn blauwe piste bleef helemaal boven de wolken, dus ik hoefde nergens de wolken in te duiken. Na een paar keer, kwam het gevoel weer terug en ging het weer steeds beter. Ik voelde ook zelf steeds beter aan wat de ideale route voor mij was. De bocht het bospad in kon ik gewoon als een langgerekte bocht vanaf de piste inzetten en daar door alsof ik al weer op de volgende piste zat. Op die plek haalde ik ook de hoogste snelheid denk ik. Bij het snelheid kwijt raken viel ik data alleen een keer en de volgende keren bijna. Als je het bospad weer af kwam op de hoofdpiste was er nog een klein stijl stukje wat steeds hobbeliger werd door het vele remmen van iedereen. Onderaan was namelijk de stoeltjeslift weer terug naar boven. Inmiddels was Annet aldoor met me mee op de blauwe. Een enkele keer pakje ze een parallel lopende rode voor de afwisseling. Ze is ook nog een keer met Luke en Danique een heel andere kant op gegaan, maar we kwamen steeds bij de zelfde lift weer uit. Na de lunch nog een paar keer die piste afgedaald tot ik merkte dat ik vermoeid raakte. Mijn ski’s gingen een eigen leven leiden dat niet overeen kwam met mijn ideeën. Ik heb me toen maar bij de lift geposteerd om de rest op te vangen. Die wisten me nog twee keer te ontwijken, maar toen waren ze het zelf ook wel een beetje zat geworden. Met Annet de lift naar beneden genomen. De dalafdaling lag inmiddels helemaal in de schaduw en dat is aan het einde van de dag meestal geen goed nieuws. We zagen de anderen ook een beetje last hebben op het laatste stuk. Alles weer in de bus geladen en terug naar Söll. Meteen de spullen teruggebracht naar de verhuur en eindelijk die cache met een skistok achter het bord vandaan gehaald. Quo Vadis? had ook mijn naam genoteerd gekregen. Nog wel een geintje met mijn portemonnee die ik kwijt dacht te zijn, maar die bleek ik per ongeluk in het laptop vak van mijn tas gekwakt te hebben. Tja… Daar reken je dan niet op. Gelukkig was hij dus hier echt weg. Na het eten de familie gedag gezegd, want we gaan morgen vroeg rijden. Hun dochter gaat rond dezelfde tijd naar Turkije voor de kampioenschappen taekwando. Toen alles wat al kon, in de bus geprakt. Zoals gezegd, morgen vroeg op pad. Truste.

Peter Hofman
About Peter Hofman 1916 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.