Kedengedeng

De eerste stand-by nacht ben ik ongestoord door gekomen. Vanwege het lopende spectre/meltdown probleem ben ik richting Apeldoorn gegaan om samen even alle systemen te bespreken en te verdelen. Ik was het maken van kilometers met de auto een beetje zat, dus ben ik naar de paalbergweg gereden en van daar met de trein naar Apeldoorn gegaan. Op de eerste etappe bleek er geen WiFi in de trein te zijn, dus moest ik dat via mijn telefoon hotspot doen. Die nieuwe telefoon bleek behoorlijk heet te worden van die functie. Op de tweede etappe was wel WiFi, maar zat de trein zo vol dat het niet lekker werken was. In Apeldoorn zelf nog een stukje met de bus en na twee uur kon ik de afdeling oplopen. Samen met de collega’s de machines verdeeld en daarna nog het binnenhalen van een nieuwe klant gevierd. Bijtijds in de middag maar weer richting bushalte gegaan. De bus waar mijn collega in zat, ging net weg. De volgende bus liet niet zo lang op zich wachten. Vanaf dat punt gaan ze allemaal naar het station, dus dat is makkelijk. Op het station zat Leon dan toch lekker op een bankje te wachten. Hij had op het nippertje zijn trein gemist. We moesten ongeveer dezelfde kant op, dus we waren op het zelfde perron uitgekomen. Samen de trein gepakt en al kletsend miste hij zijn halte. Maar niet getreurd, bij Hilversum kon hij ook nog overstappen. Ik bleek uiteindelijk ook niet in de verwachte trein te zitten, want Duivendrecht werd ruim gemeden. Op Amsterdam Centraal maar gewoon op de 54 gestapt naar Holendrecht. In de auto gesprongen en via de supermarkt naar huis. Even wat kleine boodschappen gedaan waarvan ik nog wist dat ik ze nodig had. Thuis lekker soep opgewarmd met een afgebakken knoflook broodje. Lekker stinkend de avond in. Nu nog even bezig met het categoriseren van een hele stapel epubs. Tussendoor ook nog een was gedraaid en daarn ain de droger gekiept en ontdekt dat ik mijn horloge misschien op een heel eenvoudige en goedkope wijze kan repareren zonder een nieuwe titanium band te hoeven kopen. Het lijkt er op dat niet de band is versleten, maar alleen de pin die hem in elkaar houdt… Dat zou betekenen een bedrag van vijftien cent in plaats van honderdvijftig euro. Straks lekker naar bed.

About Peter Hofman 2106 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.