De heenreis

Uitgeslapen tot we in de actie moesten komen. De laatste spullen ingepakt, de boarding passes toch toch nog maar even uitgeprint en gewacht op de taxi. Ondertussen me via de mail even afgemeld voor het ochtendgebed. Wel even gemeld dat ik niets had gehad in de waakdienst. Netjes op tijd kwam de chauffeur van Marcus ons ophalen. Ondanks de drukte wist hij ons snel voor de vertrekhal af te zetten. Het was nog erg druk op en om Schiphol. Omdat we al ingecheckt waren, konden we meteen in de rij om de bagage af te geven. Ook dat ging redelijk voorspoedig. Het was overal druk, maar het liep. Na de bagage in de rij voor de beveiliging. Mijn tas had weer de volle aandacht met alle camera bende er in. Dat ziet er op de scanner schermen altijd heel indrukwekkend uit. Maar na controle mocht ik die ook weer meenemen. De volgende stop was de douane. Na het scannen van mijn paspoort mocht ik zowaar gewoon doorlopen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Na de douane waren we dan eindelijk in niemandsland. Op zoek naar een plekje om wat te drinken en te eten. Bij de koffie dan een erg naar berichtje. In het weekend is geheel onverwacht een collega overleden 🙁 Daar zit je dan, vlak tegen je pensioen en een exit regeling omdat je boventallig lijkt, kun je er niet meer van genieten. Pfffff, sommige dingen moet je maar niet te lang over nadenken. Na een rondje rondlopen, was het al tijd om te boarden. Bij de gate konden we direct aansluiten om in te stappen. Deze keer werden we met een bus naar het vliegtuig gebracht. Iets dat ik op Schiphol nog niet meegemaakt heb. Niet veel later zaten we in onze stoelen. 43H en J. Helemaal achterin bij het raam. Voor het eerst kon ik nu zowel de vleugel als het staartvlak zien. Apart. Het opstijgen liet ook niet op zich wachten en al snel waren we in de lucht. Mijn eerste vermaak bestond uit “Duinkerken”, die film die in Urk is opgenomen 🙂 In eerste instantie leek het een samenraapsel van simpele verhaaltjes, maar die bleken perfect in elkaar te passen. Het ene verhaal speelde letterlijk in de achtergrond van het andere verhaal. Het eten bestond uit kip in zwarte bonensaus. Lekahhh. Daarna door met “Star Wars: The last jedi”. Al gezien, maar nog steeds de moeite waard. Na de film kregen we het toetje: een bakje roomijs. Zo’n rond bakje van vroeger. Toen maar een aflevering van NCIS. Ruim voor schema tijd landden we op Aruba. Daar ging een deel van de passagiers van boord. Wij moesten ook, want we mochten niet aan boord blijven tijdens het schoonmaken en tanken. En we moesten natuurlijk weer wachten op de schema vertrektijd. Op die manier heb je niet veel aan dat opschieten. Het laatste stukje bestond uit een aanloop om op te stijgen gevolgd door een glijvlucht naar Flamingo airport. Met hier en daar wat doorspoelen heb ik “Jumanji” nog kunnen zien. En toen weer een rij… Immigratie… Wij hadden de “snelle” dus we waren wel even bezig om er doorheen te komen. Maar gelukkig hielden ze daar jij de bagage ook rekening mee, want mijn koffer kwam als een na laatste. En de band stond ook meteen stil. Ik kon dus jaar de andere kant lopen om mijn koffer van de band re vissen. Het regelen van de auto ging dan wel weer voorspoedig. Het was inmiddels al do ket geworden en mij herinnering aan Bonaire waren alle bij daglicht, maar desondanks waren we snel bij Eden Beach. Ingecheckt spullen op de kamer gedropt en nog even iets gegeten. Locale tijd gerekt tot een acceptabele bedtijd en gaan tukken.

About Peter Hofman 2141 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.