Pizza

Vanmorgen rustig aan gestart. Nieuw lood gevraagd, want onze riemen waren opeens uit de materiaalruimte verdwenen. Alles in de truck gekiept en naar het nationaal park Washington-Slagbaai gereden. Bij de ingang konden we dus met onze duik tabs gratis naar binnen. Kwestie van weten… Het plan was om de Brandaris te beklimmen, dus we namen de korte route. Die gaat namelijk langs die Brandaris. Bij de start van het wandelpad geparkeerd en gaan wandelen. Het was best een klim en halverwege hebben we maar besloten om terug te gaan. Het zou een uur heen en weer een uur terug zijn. Dus maar door-gereden naar Playa Funchi. Daar zag het er niet al te aantrekkelijk uit om te duiken, dus maar verder door het park naar Boca Slagbaai. Dat zag er beter uit. Dus aanjurken en het water in… Dat ging prima tot ik mijn loodgordel pakte. Die was wel erg licht. Had het licht ons de gevraagde kilo’s in ponden gegeven… Dat was dus de helft van wat we nodig hadden. Kansloos om mee te duiken, dus hebben we maar weer ingepakt en zijn we verder van het pas gaan genieten. Dat viel vanaf dat moment wel zwaar. Op volle snelheid terug naar de duikbasis om wat meer gewicht te scoren. Als alternatief zijn we bij Something Special gaan duiken en als tweede Karpata. De onderwatercamera had om een of andere vreemde reden besloten om zijn verzet op te geven Een gewoon te gaan doen wat er van hem verlangd werd. Twee duiken lang geen enkel probleem. Misschien kreeg hij lucht van het feit dat ik van plan was hem in te ruilen. Terug op het honk even gedoucht en op pad gegaan naar Kralendijk voor een pizza. De goede pizzeria van de kaya grandi was dicht, maar bleek verhuisd naar het centrum. Daar beiden een fantastische pizza besteld. Zelf samenstellen wat je er op wilt. Voor. Ik was dat salami, ananas en ui. Annet had ham, ui, ananas en tomaat. Ik kan met niet herinneren ooit zo’n lekker pizza gegeten te hebben! Gelukkig hadden ze geen dessert, dus “moesten” we naar Gio’s voor een ijsje. Daar kwamen we Karin en Geert wet tegen en hebben we nog een poosje zitten kletsen. Zij gaan morgen terug naar Nederland, wij hebben nog een dagje. Nu terug in de hut en lekker hangen.

Peter Hofman
About Peter Hofman 1968 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.