Twee uur vijfentwintig minuten

Dat was de tijd die het kostte om op mijn werk te komen. Deur tot deur met het openbaar vervoer naar Apeldoorn. Met de aanstaande sluiting van de Paalbergweg, was al gevraagd of Apeldoorn een optie zou zijn voor me. Nou… Niet dus… Houten is volgens de OV-planner niet heel veel beter dus ik benieuwd hoe ze dit op gaan lossen. Onderweg met de 195, reden we langs de ahlte bij het Lorentzplein. Daar stond Colin op de 145 te wachten. Zwaaien? Ho maar! ( En dat snap ik dan ook wel weer 🙂 ). In de trein had ik dit keer een vreselijke zenuwelijer naast me zitten. Ik dacht dat ik een neuroot was, maar deze mijnheer… Alles bewoog. Zijn benen, zijn handen en regelmatig met zijn hoofd tegen de steun rammen… Er zat hem duidelijk iets dwars. Een van die dingen leek dat hij niet op mijn scherm mee kon kijken vanwege het privacy scherm. Maar hij bleef zich zodanig proberen te manouvreren dat hij mee kon kijken. Dat dat kansloos was, maakte hem niet veel rustiger. Gelukkig verdween hij de volgende halte. Overstappen op Amersfoort ging ook vlotjes en de bus liet ook niet lang op zich wachten… Maar alles bij elkaar, was ik dus twee uur en vijfentwintig minuten verder… Zo zonde van de tijd. Alles bij elkaar wel op tijd om de nieuwe sprint weer te starten. Daarna nog even wat werk verrichten en na de pauze, weer op weg terug naar het Westen. De reis begon in ieder geval redelijk voorspoedig. Ik had wel een route met veel overstappen. Tot ik bij Amersfoort hoorde dat ik over kom stappen op de intercity naar Schiphol?? Waarom de reisplanner dat niet aangaf was me een raadsel.,maar dat scheelde twee keer overstappen. Dus maar Schiphol. Daar de 195 weer naar het dorp. Toen ik bij het Lorentzplein uit checkte, zag ik voorin een bekend persoon ook uitchecken. Colin had in dezelfde bus gezeten 🙂 Samen Richting Monique gelopen. Ik zwaaide af naar mams, Colin ging door. Bij mams lekker lasagne gegeten en toen ik weer weg ging nog even de oude melkbus bij de vuilnis gezet. Die zat haar al lang dwars. Toen weer een fijne wandeling naar huis. Thuis weer verder geknutseld aan het SDL weerstation. De buis met de oude sensoren binnengehaald en klaar gelegd. René zou langskomen om twee M6 schroefdraad gaatjes te tappen. Dan kan ik de nieuwe buis er gewoon in schuiven en fixeren met twee boutjes. Dat was sneller gedaan dan ik dacht. Dan merk je wie er met zijn handen werkt en wie alleen met zijn hoofd 🙂 Zo makkelijk als René dat doet, krijg ik niet voor elkaar. Toen René weer weg was, meteen de buis gemonteerd en weer buiten gehangen. Inmiddels ook KODI zo ver gekregen om de films van mijn NAS te lezen en daarna lekker Saturday Night Fever zitten kijken. Nu dit weer werkt, begint mijn NAS toch wel te klein te worden 🙁 200GB van de &TB vrij… Dat wordt alle schijven één voor één vervangen door grotere.

About Peter Hofman 1606 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.