En weer terug, en weer terug, en weer terug…

Ook vanmorgen weer ruw uit slaap getoeterd door de scheepsomroep. “I love your smile” is een liedje dat ik nu eigenlijk nooit meer wil horen… Weer genoten van een heerlijke douche en samen naar het ontbijt gewandeld. Op deze tocht werd daar meer gebruik van gemaakt! Op de heenweg was het restaurant uitgestorven, nu zat het mud-vol. Maar we vonden nog een plekje waar we konden zitten. Op de Nederlandse boot snappen ze ook dat spek echt uitgebakken moet zijn 🙂 Terug in de hut de tassen weer ingepakt en gecontroleerd of we alles hadden. Toen werd omgeroepen of de bestuurders en hun passagiers naar de auto dekken wilden gaan, hebben we de hut verlaten. Eenmaal in de auto moesten we nog best een poos wachten. Als je als een van de eersten binnen staat, ga je er als een van de laatsten weer af. Eerst moest het dek onder ons leeg, alvorens de afrit naar beneden gelaten kon. Zonder dat wordt het zo’n nare val 🙂 Na nog een paar korte pauzes om voor ons onbekende redenen, konden we het terrein afrijden. Nog een korte controle van de paspoorten en we waren op weg voor het allerlaatste stukje van onze korte vakantie. En als je dan zo door het Nederlandse landschap rijd, valt op dat dat toch wel typisch Nederlands is. Hoe anders kunnen grond, beplanting en bebouwing zijn? Maar dat is dus toch wel zo. In Engeland zag je ook echt dat je in Engeland was, maar bij terugkomst, heb je dat gevoel dus ook over Nederland. Kennelijk moet je eerst even weg om dat te kunnen zien. Een uurtje later, reden we het parkeerterrein van de Meidoornweg weer op en niet veel later lieten we boven alles weer uit onze handen vallen. Thuis! Even bijkomen… Niet te lang, want er was uiteraard voldoende was om mee te beginnen. Na een lekker dagje rommelen, wilde Colin weer graag een tosti halen bij oma. Ik heb een bak nasi gehaald bij de Chinees en we hebben verhaal gedaan over ons tripje. Na het eten weer lekker naar huis. Colin verder met Minecraft. Ik kon hem nog helpen met het downloaden van 3D files van een of ander ruimteschip uit een spel, dat hij graag wilde laden. Zelf ben ik weer verder gegaan met het SDL weerstation. De zener diodes die ik besteld had moesten nog op de een of andere manier opgenomen worden in het geheel. Ik had nog een stukje prototype Printplaat liggen, waar je makkelijk onderdelen op kunt solderen zonder hele ontwerpen te hoeven maken. De vijf zeners moeten heel simpel naast elkaar geplaatst worden met de mogelijkheid om ze aan de voeding vanaf de zonnepanelen te solderen. Een van de zeners heb ik gebruik door de pootjes terug te buigen naar de bovenkant van de print. Daar kan ik dan mooi de voedingsdraden op solderen. Het printje nog even op maat zagen en van een schroefgaatje voorzien en klaar is kees. En verder gaan we vroeg naar bed!

Peter Hofman
About Peter Hofman 1944 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.