Heftag

Dinsdag, 29 januari 2019. Vroeg op, want het was weer sprint start. En om te voorkomen dat vertragingen op het spoor weer roet in het eten zouden gooien, pak ik maar een trein eerder. De aansluiting van de bus op trein was prima. Snap nu ook waar het de vorige keer fout was gegaan. Ik had toen een eerdere trein genomen die van hetzelfde perron vertrok, maar niet precies dezelfde kant op ging. In plaats van me te haasten, had ik rustig aan moeten doen. Vandaag ging dat prima! In de IC heb ik me lekker genesteld en ben aan het werk gegaan. Spullen verzamelen voor de overdracht van de dingen die op mijn bordje liggen. Vanaf volgende week ben ik weer naar school 🙂 Ergens rond Hilversum kwam er een noodoproep van Chananja via de whatsapp. Ze kon thuis niet aan het werk. De browsers gaven aan dat de site niet te vinden was. Even snel zelf de vpn van Albert Heijn opgestart en ik kreeg wel beeld. Geen toegang uteraard, maar wel beeld. Toen stap voor stap de pc proberen te debuggen. Ergens gaf de machine dat de proxy server geen atwoord gaf… Via een whatsapp video gesprek Chananja door de menus heen geholpen om in ieder geval die proxy uit te schakelen. Kon niet zien wat er stond, maar dat was van later zorg. Het kan de Ziggo proxy zijn die pech heeft of een trojan die een proxy heeft ingeschakeld. In ieder geval kon ze nar die actie wel weer inloggen op haar werk. Dat scheelde dus weer een ritje naar Zaandam. Vervolgens kon ik weer verder met het verzamelen van puppet en IPA documentatie. In Apeldoorn kwam meteen het gesprek op mijn mijn aanstaande opleiding. Daarmee ben ik om te beginnen al zes weken full-time uit de operatie. Oepsie… Dat doet zeer… Het begin van de sprint-start had ook meteen als onderwerp mijn wegvallen. Dat leverde nogal emotionele en heftige gesprekken op. De afdeling is al redelijk onderbemenst en nu gaat er nog iemand tussenuit. Dat was natuurlijk te verwachten, maar het gaat wel heel erg snel. In ieder geval kon iedereen zijn ei kwijt en zjin er beloftes gedaan over werkdruk, dus we gaan het zien. Heb in ieder geval aangegeven dat ik beschikbaar blijf voor zaken, zolang de opleiding er niet onder te lijden heeft. Toen de gemoederen wat bedaard leken, ging de rest van de start redelijk rustig. Na nog een middagje links en rechts kletsen, de boel maar weer ingepakt en richting station gegaan voor de terugreis. Geluukig had weer een IC zonder over te stappen, dus ik kon lekker anderhalf uur doortikken. Op Schiphol weer iets gegeten en lekker naar huis. Meteen nog maar wat oud glas in handelbare stukken gesneden en verzameld. Het was wel een beetje donker, dus na het gestaled te hebben, ben ik weer naar binnen gegaan. Het was ook niet echt lekker warm buiten. Langzaam maar zekere ruimt het toch op en met dat glas, kun je maar beter heel voorzichtig doen. De Minecraft server lijkt echt dood te zijn. Die staat al vijf dagen clusters te herstellen. Hij probeert alleen aldaar dezelfde t edoen, dus daar zit iets goed fout. Het branden van een nieuw kaartje gaat ook niet echt voorspoedig, want een 16GB image terug schrijven naar een 16GB kaartje blijkt niet te kunnen 🙁 Dat kan alleen naar een groter SD kaartje… Dus op zek naar een tool om die lege ruimte die in de image zit dan maar op de een of andere manier te comprimeren. Het zit allemaal niet mee. Straks maar rustig op de bank ploffen met een filmpje of zo.

About Peter Hofman 1998 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.