Eerste skidag

Zondag, 17 februari 2019. Wakker geworden in Zwitserland. Ik blijf het apart vinden, dat je in een dag opeens zo maar in een ander land zit. Na het ontbijt zijn we met de bus naar de kabelbaan en naar boven gegaan. Wij zitten met het huisje in “het dal”, maar als je met de kabelbaan aar boven gaat , kom je daar ook in een soort dal terecht. Daar zitten hotels, restaurantjes, ski-verhuur en skischolen. Van daar uit kun je dan weer met sleep- en stoeltjesliften verder de berg op om bij de pistes te komen. Bij de ski-verhuur herkenden ze in ieder geval Annet weer. Die werd meteen hartelijk begroet. Samen met Timo schoenen gepast en ski’s af laten stellen en op naar de sneeuw! Met de T1 (trainerlift 1, voor de klasjes 🙂 ) naar boven voor de eerste poging in het wild na mijn zomer lang oefenen bij SnowPlanet. Dat ging eerst nog wat stroef, maar al snel ging het makkelijker. Timo kreeg ook al snel de slag te pakken. Die ging nu voorlopig ook skiën terwijl hij normaal gesproken op een snowboard gaat. Na een paar afdalingen bij de T1, zijn we iets verder naar beneden gegaan waar ook nog een eenvoudige piste lag. Die was veel langer en daardoor beter om te oefenen. Vanaf daar kon je weer terug omhoog om via een andere blauwe piste weer bij de trainers uit te komen. Annet pakte ondertussen even een rode piste die daar ook liep. Gedurende de dag de boel rustig opgebouwd en uiteindelijk de eerder gevreesde lift gepakt. Dat was de lift die de instructeur de vorige keer ook wilde nemen, maar waar Colin en ik toen meteen aangegeven hadden die niet te willen doen. Nu ben ik dan maar wel naar boven gegaan. Het eerste stuk was inderdaad ruk. Dat had ik toen zeker niet gedaan. Nu dus wel. Niet van harte, maar toch. Er op vertrouwend dat ik voldoende controle had om niet in het ravijn te storten, ben ik achter Annet en Timo aan gegaan. Na het eerste lastige stukje waren er twee opties. De Flesch of de panorama. De Flesch was de kortste, dus genoot die mijn voorkeur. Het was wel een lastige ook verder naar beneden, maar ik ben er heelhuids af gekomen. Toen weer naar boven en de panoramapiste genomen. Daarvoor moesten we weer dat eerste lastige stuk af. Dat ging deze keer al meteen een stuk beter. Weten hoe de rottigheid is, helpt al een stuk. En het was deze keer wat rustiger, dus hoefde ik minder rekening met anderen te houden. Na die tweede afdaling was het tijd voor de lunch. Als je de goede route naar beneden pakt, kon je zo uit bij Kuhboden. Daar een lekker aardappel-knoflook soepje gegeten en lekker in het zonnetje gezeten. Na de lunch nog een keer naar boven voor de panoramapiste. Langzaam maar zeker begin de vermoeidheid toch zijn kop op te steken en zijn we vanaf boven nog even door naar de lager gelegen oefenpiste gegaan voor een paar rondjes. Toen weer een stukje omhoog om weer bij de skiverhuur uit te komen. Spullen opgeborgen en nog even iets gedronken bij de wigwam. Als haringen in een ton weer met de kabelbaan naar benden, nog wat kleine boodschappen gedaan en met de bus terug naar ons appartementje. Gegeten en straks lekker slapen. Zo wel nog even de luizenmoeder aanzetten voor Annet.

About Peter Hofman 2137 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.