En weer terug en weer terug en weer terug…

Zaterdag, 23 februari 2019. Vanmorgen ging de wekker weer vroeg. Het plan was om om vijf uur te gaan rijden. Dat lukte vrij aardig. TomTom stuurde ons richting Furka, dus dat hebben maar gedaan. We waren iets te vroeg bij de trein. Maar dat kwam goed uit, want binnenkomen bleek nog een hele toer. Annet en Timo hebben samen een kaartje gehaald in het kantoortje, maar de slagboom ging niet open. Ik weer naar binnen om te vragen hoe of wat, bleek ik alleen de kwitantie te hebben en ik moest een kaartje hebben zoals ze me liet zien. Dat had ik niet dus terug naar de auto. Samen met Timo weer naar het kantoortje… Liet ze weer dat kaartje zien, maar wat bleek… Wat ze aldoor voor mijn neus wapperde bleek gewoon ons kaartje te zijn. Ze was even vergeten dat mee te geven… Maar met dit kaartje kreeg ik de slagboom nog steeds niet open. Kwam de takketrol sjacherijnig naar buiten om het voor te doen. Je blijkt het kaartje met grof geweld in die sleuf te moeten prakken, maar toen ging de slagboom toch open. Na de trein door een mooie stukje berggebied gelaveerd. Jammer genoeg was het zo donker, glad en slecht zicht dat ik er weinig van heb kunnen genieten. Dat is meer iets voor een heenrit, in de middag. Verder verliep de reis zonder al teveel problemen. Bij de laatste tankstop tracteerde Timo op een whopper 🙂 Die gong er in als koek. Afgezien van een boel wegwerkzaamheden schoot het wel op. Tot het ruhrgebied waar we langzaam maar zeker meer Nederlanders tegenkwamen die naar huis gingen. Al met al waren we einde van de middag in Hillegom. Toen meteen de auto helemaal leeg gehaald en Annet rustte niet voordat alles opgeruimd was. Ondertussen hebben Joep en Leonie gezorgd voor een flinke hap Chinees 🙂 Wat later bleek ik nog vergeten te zijn mams gerust te stellen dat we veilig aangekomen waren. Telefoontjes en sms’jes gemist omdat mijn telefoon ergens achteraf lag. Maar die was dan toen toch ook gerust gesteld. De rest van de avond lekker bijkomen.

Peter Hofman
About Peter Hofman 1975 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.