Het gat…

Maandag, 2 april 2019. Vanmorgen met een vreemd, leeg gevoel wakker geworden. Niet naar Houten! Niet naar de training! Niet naar “mijn team”! Ja, want zo voelt het wel inmiddels… Acht weken intensief samenwerken, geeft wel een flink team-gevoel. Voor het eerst in tijden ook niet stressen op de ochtend om op tijd aanwezig te zijn. Nee, gewoon op een ouderwets tempo alles klaarmaken en Colin rustig bij school afzetten. Dan rustig door rijden naar de Paalbergweg (nu dat nog kan). Meteen de traditionele file voor de Schiphol tunnel in. Hoewel die vandaag wel wat vroeger was. Later kwamen er diverse brandweer wagens en politie motoren tussen de file door wringen. Waarschijnlijk had die file een vervelende oorzaak. Door de file en het feit dat mijn beide telefoons opeens niet meer aan mijn car-kit hingen? Kon ik niet inbellen in het ochtend gebed. Dat heb ik acht weken niet gedaan, dus ze zullen me niet missen. Op kantoor, brak ik mijn nek over de containers die overal stonden. “Alleen papier”,  “Alleen hardware”, “Alleen personeel”. Iemand heeft vast een opruim slag in gang gezet. En dat terwijl de OR nog toestemming moet geven… Nu is het pand vanaf half juni sowieso niet meer “van ons”, dus er uit zullen we hoe dan ook moeten. Eerst maar eens rustig door de rest van mijn email heen gegaan. Tijdens de opleiding had ik wel geprobeerd om op de dringende zaken te reageren, maar er is nog genoeg meuk achter gebleven. In de pauze gegeten bij de buren. Onze kantine is al een poos dicht en we kunnen in de kantine van een bedrijf om de hoek eten. Heb je meteen ook een wandelingetje. Na de pauze in gesprek met Hub, mijn “chapter coach”. Ik had een mooi lijstje met vragen over de verhuizing en de daarbij horende HR-consequenties. Ook eens gevraagd wat nu precies het idee is achter de opleiding die ik volg. En als ik daar dan toch lekker mee bezig ben, wanneer ik een “echte” laptop kan krijgen. Mijn huidige laptop kraakt in zijn voegen met wat ik er nu op doe. Concreet kan er nog niets gezegd worden over de HR gevolgen… De OR zal eerst nog een uitspraak moeten doen over het geheel. Officieel is er dus nog helemaal geen sluiting. Dat we achttien mei het pand uit moeten… Verder is wel een officieuze verhuisdatum vastgesteld op één of twee mei… Spullen moeten gestickerd worden en worden dan verhuisd… Waar we precies naar toe gaan is we nog onduidelijk… Ook krijgen we kennelijk 0,7 werkplek per persoon… Dat wordt wat als we geen van allen thuis werken…. Ik voorzie een puinhoop. Dan het developer traject… Hub gaat er gewoon van uit dat ik dat binnen het team in ga vullen. Dan wel ten dienste van AIX, dan wel op een iets hoger niveau in het IAAS team, waar al wat gedeveloped schijnt te worden, dan wel een geheel andere afdeling binnen KPN of zelfs buiten, als ik met boventallig laat verklaren… Het is dus allemaal open. We gaan het zien. Stapje voor stapje. Eerst maar de verhuizing en zien wat er dicht bij huis mogelijk is. Wel kan ik wellicht een zwaarder laptop krijgen. Als ik aangeef wat ik nodig heb, gaat Hub daar achteraan. Ben benieuwd. Navraag wees uit dat het ideaal zou zijn om een i7 processor met een snelle SSD disk en 32GB geheugen te hebben. Mijn eigen privé laptop dus eigenlijk 🙂 Ik ben benieuwd of die gaat komen. Na het werk weer naar mams. Colin weer opgevangen en patat gegeten. Na het eten hem weer naar Monique gebracht en naar huis gegaan.

Peter Hofman
About Peter Hofman 1968 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.