Don’t mess…

Dinsdag, 2 april 2019. De wekker ging weer. Meteen maar opgestaan en in actie gekomen, want ik mocht weer eens naar Apeldorp vandaag. We hebben afgesproken om even bij te praten na mijn acht-weekse afwezigheid. Met de bus (195) had ik geen probleem. Die kwam nog steeds over de brug om bij de Badhoevelaan te stoppen. Hij slaat nu echter al eerder af het dorp uit, omdat men de kuil op de oude route dicht gaat gooien. Het oude viaduct van de A9 is hier al weg gehaald, maar de kuil er onder door, lag er nog. Kennelijk willen ze die ook dicht hebben voor ze verder gaan met herinrichting. Colin krijgt hier wel mee te maken, omdat de 145 wel die kant op moet. Voorspoedig op Schiphol aangekomen en naar perron drie afgezakt. Er stond al een trein, maar de fout om daar in blinde paniek meteen in te springen, heb ik eenmaal gemaakt en toen was ik op weg naar een geheel andere bestemming. Cool het bord gecontroleerd en vastgesteld dat dit inderdaad weer de verkeerde was. Rustig deze laten vertrekken en op de goede gewacht. Onderweg kregen we vlak voor Amersfoort een nogal onsamenhangende omroep over het voorste treinstel dat in Amersfoort achter zou moeten blijven, omdat het voorruit niet in een staat was om de reis veilig voort te zetten ?!?!?! Wattuhhhh???? Gelukkig zat ik in het achterste, dus ik kon gewoon blijven zitten en bleef mijn plek houden. Toen we weer op weg waren, kregen we iets meer uitleg. Als de zon op een bepaalde manier op het raam scheen, zag de machinist niets meer… Inderdaad wel een puntje van aandacht… Maar goed, zonder verdere incidenten op het station aangeland. Terwijl ik stond uit te zoeken welke bus het handigste was, kwam Leon aanlopen. Samen naar de Fauststraat verder gereisd. Daar meteen bijgepraat met diverse collega’s. Met de eigen club, hadden we een vergaderkamer gereserveerd zodat ik op het scherm kon laten zien wat we gedaan hadden. Nog verder gepraat over mijn wel of niet blijven. Daar is verder nog niets concreets over geroepen in de organisatie. We gaan het zien. Ook nog een uur bij de beveiliging doorgebracht om onze zaaltoegang weer te herstellen. Ook hier was er iets mis gegaan met de toegang. Maar toen dat allemaal geregeld was, was het al weer tijd om naar het westen af te reizen. De bus loot naadloos aan op de trein en al snel zat ik lekker onderuit op weg naar Schiphol. Daar even rondgekeken wat er allemaal te eten viel. Ik had zowaar even geen trek in de Burger King. Onderweg naar iets dat “Leon” heet, werd ik opeens dringen verzocht om voorlangs een marechaussee heen te lopen. Nou, vooruit dan maar. Van het bord af gekozen voor een Mexicaanse Chili con carne. Met het dienbld op zoek naar ene tafeltje, stuitte ik op een hele kudde Marechaussee… Ik was kennelijk precies om de plek heen gelopen waar ze bezig waren. Even later kwam er een hondengeleider aan die eerst Hugo even tot de orde moest roepen om van mijn Chili af te blijven 🙂 Die rook kennelijk wel lekker 🙂 Hugo mocht zich vervolgens gaan bemoeien met een kartonnen doos op een tafeltje. Even later mocht Hugo nog even spelen en met een laatste snuf richting mijn bordje vertrokken ze weer. De kartonnen doos werd beter bekeken en bleek leeg te zijn. Kennelijk had iemand een paar jungle laarzen gekocht, aangetrokken en de doos maar gewoon op het tafeltje laten staan. Niet echt een slimme actie… Maar ik zat wel eerste rang bij deze actie. Die gasten zijn echt serieus volgehangen met een indrukwekkend arsenaal aan wapens! Maar goed, we mochten ons weer vrij bewegen en ik ben met de bus terug naar het dorp gegaan. Na een frisse wandeling naar huis en nu lekker bezig met rommelen. De blog schrijven. Een backup maken van mijn werk laptop, want heel misschien zit er een zwaardere in het verschiet! En in het onwaarschijnlijke geval dat dat goedgekeurd wordt, heb ik maar vast een back-up van mijn gegevens.

Peter Hofman
About Peter Hofman 1919 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.