Echo-oh-oohh-ooohhh

Woensdag, 17 april 2019. Soms kun je echt een hekel aan je wekker hebben 🙁 Lig je lekker te slapen, wordt je daar luidruchtig uit losgerukt. Na wat gemor, toch maar uit bed gekropen en het ochtendritueel in gegaan. En voor je het weet sta je dan weer naast je auto in de parkeergarage bij je werk… En die is… Leeg!!! Als enige op dek één! De leegloop van het pand wordt wel merkbaar. Het heeft wel iets droevigs 🙁 Jaren lang is dit je domein geweest en opeens wordt je daar uit weggerukt. Omdat een vage afdeling denkt dat het goedkoper is om een pand te sluiten dan de verhoogde reiskostenvergoeding van driehonderd man die opeens meer moeten reizen. Van die driehonderd FTE, kunnen er nog zo’n zestig een beroep doen op het sociaal plan, omdat hun reistijd onacceptabel hoog wordt. Daar zit ik ook bij en daar denk ik nog hard over na. Verder in het ochtendgebed een TL update kunnen uitstellen tot na mijn verlof. Dan kan ik me ongestoord storten op het IPA verhaal dat wel prioriteit gaat krijgen. Zeker met mijn komende verlof in het achterhoofd. Een voor een alle verwijzingen naar de testomgeving gewijzigd in verwijzingen naar de productieomgeving en de bijhorende commando’s uitgevoerd om alle certificaten en databases opnieuw te maken en langzaam maar zeker leek het te gaan werken. Inloggen met lokale accounts werkte nog steeds. Inloggen met een ipa account werkte ook. Alleen sudo wilde geen verbinding maken met de ldap server… Dat was wel een nogal significant dingetje, dus daar heb ik maar weer assistentie voor ingeroepen. Tegen het einde van de middag bleek ik zowaar tijd te hebben om me weer eens bij Only Friends te gaan melden! Door de opleiding, de verhuizing, stand-by en weet ik wat nog meer is het er aldoor niet van gekomen 🙁 Ik moet toch gaan kijken hoe ik dit in de toekomst kan gaan doen. Vanaf Houten is het weer een extra uitdaging om nog enigszins op tijd te komen. Ik had begrepen dat er vanuit KPN mogelijkheden waren om in de baas zijn tijd, vrijwilligerswerk te doen. Daar moet ik maar eens achter aan gaan. Bij aankomst, was het alsof ik niet weg was geweest. Leslie zat te wachten. Blij dat ik er weer was, dat dan wel 🙂 Toen ik aangejurkt was, kwam de vraag of ik een intro kon doen. Tom kwam kijken of hij het leuk ging vinden. Terwijl hij aangejurkt werd, heb ik hem uitgelegd wat alles inhield en hoe we het gingen doen. Hij was al snel onder water en afgezien van het omvallen door de zware cylinder op zijn rug ging het allemaal prima en had hij het erg naar zijn zin. Die gaan we wel terug zien 🙂 Toen de sessie met Leslie die weer alle oefeningen wilde doen. Het daarop volgende uur kon ik weer eens met Simon torpedotje gooien. Het daarop volgende uur waren er voldoende mensen en kon ik zorgen dat alle cylinders gevuld werden. Toen alles vol was, ben ik vertrokken. Even een broodje döner gegeten en naar huis. Annet was er al. Die zat werk voor te bereiden voor morgen. Colin kwam later en het is zo bedtijd.

Peter Hofman
About Peter Hofman 1879 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.