Vroem…

Vanmorgen ging de wekker akelig vroeg 🙁 Ik had niet echt lekker geslapen. De stand-by hield me bezig. Figuurlijk dan, want ik ben gelukkgi niet echt opgeroepen. Maar goed. Eerst maar eens douchen en daarna Colin wakker gemaakt. Die kon gaan douchen terwijl ik nog even de broodjes voor onderweg ging maken. Daarna de laatste spullen in de auto gekiept en Annet wakker gemaakt en gedag gezegd. Iets later dan gepland waren we op weg. Ik heb al lang geleden afgeleerd om de geplande tijd als deadline te zien en dit werkt een stuk prettiger 🙂 Nog even de tabk volgooien en de rit kon echt beginnen. Opeens vond de navigatie het toch beter om over Rotterdam, richting Belgie te gaan en dan via Lille, Frankrijk te bereiken. Dat is geen Luxemburg, maar goed, het zal wel. Ik vaar maar even blind op de TomTom… De backup, waze, was het er mee eens, dus waarom ik niet… Het ging allemaal voorspoedig en zonder problemen kwamen we met af en toe even een rustpauze en een tankstop ruim bijtijds in Lyon aan. Het hotel lag een beetje verdekt, maar Colin zag hoe we er konden komen, dus nog even een domme-touristen-draai gemaalt en bij het hotel geparkeerd. Inchecken ging ook prima. Alles was goed doorgekomen, ook de parkeerplaats. Met de code voor de parkeergarage, de routebeschrijving en de codekaart voor onze kamer, gingen we wee op weg naar de garage. Die ingang was aan de achterkant van het hotel en besloeg effectief gewoon de derde etage 🙂 Onze kamer was krap, maar alles zat er in. Zelfs een compleet keukentje! Lekkere badkamer en een aparte wc. Een grote kast en een balkon met mooi uitzicht.. Alleen wel op de achtste etage… Niet relaxed zeg maar… Maar ook daar kom ik wel overheen. We zaten niet echt in het drukken gedeeltje van Lyon, dus voor iets te eten moesten we nog even op zoek. De dichtstbijzijnde mogelijkheid was een italiaan… Dus nadat we een beetje bijgekomen waren, zijn we aan de wandel gegaan. Ter plekke bleek die gesloten, hoewel de website vrolijk een openingstijd tot elf uur in de avond gaf… Zucht. Op naar de volgende dan maar. Dat bleek een soort pizza/italiaan/snackbar te zijn. Colin koos voor een lekkere panini met ham en kaas en ik koos voor de burger. Op mijn handen-en-voeten vraag of we konden zitten hier, werden we een etage omhoog gebonjourd, waar we in een soort huiskamer achtig iets terecht kwamen met allemaal tafeltjes en stoeltjes. Sfeervol gedekt met papieren servetten en plastic bekertjes 🙂 Heerlijk simpel! Wat later werd het eten gebracht. Dat bleek verre van simpel! Flinke portie met een prima smaak! Na het eten weer terig gewandeld naar het hotel en de koelbox mee naar boven genomen. Eten is altijd wel te doen, maar op het drinken ga je failliet. Nu lekker hangen op de kamer. Beetje bijkomen, dit verhaal tikken en bedenken hoe we het morgen gaan doen op onze mini-stedentripje Lyon!

Peter Hofman
About Peter Hofman 1976 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.