Vroem 2…

Bijtijds opgestaan om snel te douchen en vast de spullen in te pakken. Toen naar de ontbijtzaal. We wisten nu waar wat stond en hoe de beste volgorde van aanpakken was, dus dat liep iets soepeler. Ik heb me wel zitten verbazen hoeveel tijd het kan kosten om twee pakkensap te verwisselen in een sap machine ?!?!? Nog even terug naar de kamer om de laatste dingen in te pakken, alles te controleren en nog even naar de wc te gaan en naar de derde etage om de auto weer vol te laden 🙂 Daarna nog even naar de eerste etage, alwaar de receptie zat, om ons uit te checken. Alles bleek in orde, dus we konden op pad. Vanuit het hotel konden we al zien dat het al druk was voor de tunnel, maar goed, dat is hier zo’n beetje altijd het geval. Al snel waren we door de tunnel en herkende ik de hoek om langs de Rhône te gaan rijden. Heeft Colin die ook nog even gezien. Gisteren bleven we langs de Saône. Aan het einde van die weg, konden we het aquarium nog even van de andere kant gedag zeggen en al snel reden we verder richting het zonnige zuiden. TomTom schatte een aankomsttijd van drie uur! Dat was lekker vroeg. Ik telde er voor het gemak maar vast een uur bij op voor de pauzes die ik wel neem, maar die niet in de berekening zitten en nog steeds zag het er goed uit. De reis ging verder voorspoedig. Af en toe stoppen om wat te drinken, de benen te strekken of te tanken. We hadd nu een station met een koffie automaat die ook chocolaatjes aanbood !?!?! Nou, dat heb ik gedaan! Alleen al omdat het kon! Het was nog een lekker dik stuk pure chocolade met hazelnoten! De Spaanse grens werd ook snel geslecht. De race-partij de berg op, ging niet door 🙁 Ze zijn wel overaal aan de weg bezig 🙁 Toen moest Colin opeens toch wel weer plassen en op dat stuk in Spanje zijn de rust plekken niet zo ruim gezaaid. Maar gelukkig kwamen we er nog een tegen. Daar werden we direct aangesproken door twee Belgische jongens… Die waren bezig met een lift-wedstrijd. Van Brussel naar Barcelona met wat tussenstops. Ze begrepen dat we op reis waren, door wilden, geen ruimte hadden, enzovoort, maar of het misschien toch mogelijk was dat we ze een stukje op weg konden helpen. Gezegd dat we even nodig moesten plassen en dat ik verder zou praten als we terug waren. Dat gaf me tijd om er even over na te denken. De auto zat best wel vol, maar goed. Terug Gekeken waar ze echt naar toe moesten en salida zes was zo ver als ik ze kon brengen. Vanaf daar moesten ze land inwaarts en wij vanaf salida zeven naar de kust. We gingen het proberen. Met wat herindelen van de achterbank en wat kleinere spullen nog in de kofferbak geprakt en een sporttas op het fietsenrek, konden ze er net bijgeprakt worden. In de app vastgelegd dat ze weer een pick-up hadden gevonden. Foto gemaakt van het geheel en nog een kort filmpje dat een van de twee naast de auto loopt te springen… Het zal best allemaal 🙂 Je moet wat doen voor je wedstrijd. Salida zes bracht ze toch weer een kilometer of vijfentwintig dichterbij hun doel. De laatste zeven zouden ze desnoods kunnen lopen als de nood aan de man kwam. Het was me net te ver de verkeerde kant op om ze te brengen. Wij moesten zelf ook nog een stukje en dan nog aan het werk voor onze slaapplaatsen… Maar ze waren blij dat ze weer een stuk verder waren, dus… Het laatste tuk binnendoor gereden en lekker op tijd op de camping aangekomen. Het was inmiddels tien over vier, dus de inschatting was niet heel fout geweest en de extra tijd kwam door die lifters 🙂 Ingecheckt en de caravan opgezocht. Die stond netjes op F131, ongeveer waar ik verzocht had. Ter plekke bleek F135 ook leeg… De plek aan de andere kant van het laantje tegen de heg. Die leek toch prettiger… Dus caravan aan de auto gehangen en gaan slepen. Inmiddels bleek daar in de buurt ook nog een kennis van vorige jaren te staan. Die kwam meteen helpen. Dat was wel handig, want de dissel was een beetje roestig en stug. Die moet maar eens flink in de WD40 gespoten worden. Ook Kevin kwam aanzetten. Die reed net de camping af voor boodschappen toen wij er op kwamen. Met vereende krachten hebben we de sleurhut op zijn plaats gekregen en begon het uitpakken. Ik liep inmiddels als de bekende kip, zijn kop te zoeken. Ondanks het wat latere tijdstip, was het hier best bloedverziekend heet. En het dreigde een beetje naar regen, dus… Ik begon alles uit de caravan te sleuren en Colin ging ondertussen de zijkant schoonmaken. Daarna heeft hij het halve dak ook nog gedaan, wat ik afgemaakt heb. Toen waren we zo ver dat we de Voortent er aan konden schuiven. Dan hadden we in ieder geval iets van beschutting. Meteen alle flappen er in gehangen om hem af te stellen en het grondzeil kwijt te kunnen en toen alles weer open gegooid… Lucht!!! Inmiddels was het begonnen met regenen en besloten we dat Colin nog maar een nachtje in de caravan sliep. Samen met Kevin iets gegeten op het terras bij het zwembad en na het eten het grote bed opgemaakt. Nog even de wespen uit de dakluiken verwijderd en die ook open gezet. Langzaam begint het een bewoonbaar iets te worden. We konden nog even teren op de koelbox, dus er was geen grote noodzaak om meteen op pad te gaan. Lichtelijk gesloopt ploften we ons bed in. De WiFi komt ook morgen wel.

About Peter Hofman 2140 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.