Rustig thuis werken… Niet dus…

Vannacht wakker geworden door een kakofonie van sms-jes… Alle servers van een bepaalde klant leken het niet meer te doen. Leke, want ik voorzag al dat er geen enkel probleem zou zijn 🙁 Die machines staan op een externe locatie (bij de klant zelf) en de netwerk verbinding naar onze monitoring valt wel eens een keer weg. Op dat moment “denkt” onze monitoring dus dat de systemen uitgevallen zijn en gaat alarmeren. Op de een of andere vreemde manier kunnen wel vervolgens wel gewoon inloggen op de machines. Dat gaat kennelijk via een ander lijntje. Maar goed… je moet het toch even gaan controleren, dus zit je midden in de nacht te proberen op een twintigtal servers in te loggen. En die doen het allemaal uiteraard prima! Op zich wel prettig natuurlijk, alleen jammer dat je weer voor joker uit je bed gepiept wordt. De wekker was dan ook vanmorgen geen welkom begin van de dag 🙁 Maar goed. Je doet wat je moet 🙂 Er moet ten slotte nog iemand in de actie komen. Het ochtendritueel ging stroef en traag. We waren maar net op tijd bij de bushalte. Terug thuis aan het werk gegaan. En ik bleek niet de enige… Vandaag hadden ze besloten om weer eens verder te gaan met de buitenmuur van de flat. De muren worden gecontroleerd en gerepareerd waar nodig. Dat houdt dus in dat alle voegen uitgebikt worden. En dat is bij zo’n gebouw al snel lawaaierig, maar als jouw muur de buitenmuur is, blijkt dat wel een soort van herrie! (luister onder aan dit bericht meer eens) Gelukkig dempte mijn hoofdtelefoon het ergste geluid wel en was het nog enigszins dragelijk. Werk dus. Eerst geleerd hoe ik die berg met incidenten van vannacht in een keer af kon sluiten en toen nog even de gevolgen van onze domein oplossing voor ipa vastgelegd. Vervolgens de documentatie bijgewerkt om overeen te komen met de huidige werkwijze en al snel kwam het einde van de werkdag weer in zicht. Het tweede geplande gesprek werd geannuleerd vanwege de noodzakelijke aanwezigheid elders. Of ik het gesprek een week of twee door kon schuiven… Dan wordt het al een maand na de eerste vraag. Kennelijk zitten ze niet al te fanatiek te wachten op nieuwe mensen. Mijn eerste optie dan maar gewoon pakken. Daar voelde ik met toch al erg goed bij. Colin stuurde nog een noodkreet voor een lift. Zijn reguliere lift kon niet en de bus gaat erg ongunstig op het tijdstip. Dus met mijn hand over mijn hart gestreken en hem opgehaald. Ondertussen waren de gevelhakkers klaar voor de dag en keerden we in een relatieve rust weer terug naar huis. Nog even gezeten en toen samen naar mams. Lekker nasi gegeten en in de avond weer terug naar huis. Ik voelde me te brak om nog een portie slaag op te halen, dus helaas ben ik maar niet naar Krav Maga gegaan 🙁 Er komt een moment dat je naar je lichaam moet luisteren. Maandag weer een nieuwe kans. Dan de WX-link maar eens uitgelegd en bekeken. De eigenlijke draadloze link bestaat uit twee klein printjes, terwijl de rest moet zorgen dat het stroom krijgt, accu opgeladen wordt, de sensoren er mee kunnen praten, enz… Nu ik een beeld heb van wat het is, kan ik op zoek gaan naar een geschikte behuizing. Nu maar weer verder in Zelda.

About Peter Hofman 2069 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.