Madeira, dag 6

Vanmorgen weer lekker ontbeten en toen uitgecheckt. De bagage in de auto en richting het laatste hotel gegaan. Het programma van vanmorgen hadden we gisteren al gedaan, dus hadden we tijd voor Pico do Arieiro, de op twee na hoogste berg van het eiland. Bovenop staat een NAVO radarstation. Vlak bij het hotel nog even “Vamos até ao Curral (25 / 41)” meegepikt. De verdere weg er naartoe was van het type “niet zo fijn voor iemand met hoogtevrees”. Annet reed, dus dan heb je ook nog eens niet zelf de controle, maar we zijn uiteraard veilig boven gekomen. Onderweg vroegen we ons nog af of er wel iets te zien was door de wolken, maar gelukkig stegen weer daar nog boven. De flarden trokken wel over de bergkam heen en soms was de hele top in een witte wolk verstopt. Het uitzicht was geweldig. Het wandelpad dat er naar toe liep, was af en toe goed zichtbaar en te doen, maar even later onzichtbaar in de mist. Maar het restaurant lag nog een cache. In eerste instantie komen we hem niet vinden, maar na de koffie en de spoiler-foto konden we “1818” bijschrijven in de annalen. Snel weer lekker warm de auto in en afdalen richting Machico. Weer een tocht die je van de ene soort omgeving naar de andere stuurt en nog langs wat caches waarvan we “Vista sobre Porto da Cruz e Santana” nog opgepikt hebben. Na iedere bocht ziet de wereld er weer anders uit. De kust is hier wel duidelijk industriëler. Meer bebouwing, meer snelwegen, meer moderne uitstraling. Het hotel was snle gewonden en onze kamer op de zevende etage ook. Omdat we tijd genoeg hadden, zijn we vast naar Canical gereden. Dat was een weinig inspirerend dorpje aan de kust. We zullen wel fout gezeten hebben, want van de kleurige vissersbootjes die op het strand getrokken zouden zijn, was niet veel te zien. Alleen de ook genoemde moderne vissershaven. Snel door naar de uiterste punt. Daar nog een ruige wandeling richting het einde van het eiland gemaakt. Maar voor we zover waren, hadden we er genoeg van. We moesten ook weer terug… Het was wel een hele mooie omgeving, dat dan weer wel. Terug bij het hotel even zwemmen. Ehhhh, buitenbad… Toch maar de douche dan. Nadat we een beetje bijgetrokken waren zijn we op zoek gegaan naar de nabijgelegen pizzeria. Zag er niet uit, maar maakt wel erg lekkere pizza’s. Annet had nog gelezen over een goede ijs zaak die wel heel grote bollen lekker ijs had. Dat bleek zo te zijn en met een bol cappuccino ijs nog even op het terrasje gezeten. Langs de zee weer terug gewandeld naar het hotel en het plan voor morgen bedacht. Het reisschema laat lekker veel ruimte over om zelf dingen te bedenken (in andere woorden : welk schema?).

About Peter Hofman 2022 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.