Josti goes Todi

Piep-piep… Vijf uur… De wekker… Bwehhh. Maar we gaan naar België, naar TODI, om te duiken met de leden van de Jostiband. Om half zes naar Only Friends gereden, waar we afgesproken hadden. Alles in de bus geladen en op weg naar het zuiden. Na een koffiestop kwamen we bij TODI aan. Snel naar binnen en soort van kennis maken met de rest. Dat bleek best een bij elkaar geraapt ehhh… We moesten eigenlijk jacks en lood van het centrum gebruiken, dus zijn we snel op jacht gegaan naar spullen. Dat bleek al snel handig, want TODI had dingen dubbel geboekt. Wij hadden Alles in elkaar gezet maar de helft werd door die dubbele groep ingenomen. Zucht. Werk op onze “eigen” spullen blijven zitten want we hadden heb zin om later op jacht te moeten naar spullen. En toen kwam de Jostiband binnen. De indeling die er zou zijn, bleek al snel een soort beoordeling op de plek. Met wist niets specifieks over onze ervaring, maar we kregen wel buddy’s toegedeeld. Wat ons betreft prima, maar niet wat vooraf besproken was… En het bleken er ook nog een stuk meer te zijn dan vooraf gemeld. Wie nu wat geregeld heeft met wie??? Geen idee. Gelukkig was dat ons pakkie-an niet. Omdat we natuurlijk met die andere groep zaten, noesten we wachten op de duikuitrustingen 🙁 Maar dat overbrugden we door met onze buddy’s een rondje om de bak te lopen en te laten zien wat er te verwachten was. Ook meteen op jacht gegaan naar spullen en al snel had ik het meeste bij elkaar. Mijn buddy bleek met een volgelaatsmasker te duiken, dus dat was nog een extra uitdaging. Ik kon verder alleen een vijf liter flesje scoren, maar beter iets dan niets. Toen kwam het bericht dat wie spullen had, het water in mocht, dus snel Mike aangejurkt en meegenomen naar de wondere wereld van TODI. Hij had het erg naar zijn zin en alles ging ook erg goed. Na een flinke tijd, was het concert nog niet begonnen, maar was de vijf liter wel leeg 🙁 Dus snel met hem terug naar de trap en het water uit. Net toen kwam de melding dat het concert zou beginnen… Snorkelen was voor Mike geen optie, dus nog even snel op zoek. In de krochten vind ik nog een vijf liter met lucht 🙂 Moest nog wel een of andere Belg overtuigen van het feit dat ik die kon gebruiken. Geen idee wat zijn probleem was, maar ik had lucht. Snel de set weer in elkaar gezet en Mike weer te water gelaten. Terwijl we op het begin hingen te wachten, kreeg hij nog een tamboerijn in zijn handen gedrukt en zijn we later nog naar het podium verhuisd 🙂 Na een kwartier kregen we het sein om het concert af te ronden. Dat was voor ons het teken om er een eind aan te breien en de bak weer te verlaten. Toen kwam er opeens nog iemand vragen of we nog een keer de bak in konden, omdat er nog meer duikers schenen te zijn…. Wattehhh? Ik heb hem maar naar Gerard van IAHD verwezen, dat is ten slotte voor wie wij daar waren. Ondertussen gewoon verder gegaan met opruimen. Nog even geassisteerd bij het uit het water halen van meer buddy’s en één voor één onze buddy’s gedag gezegd en richting douche gebracht. Alle spullen verder opgeruimd en zelf ook richting de kleedkamers. In de verzamelruimte kwamen we allemaal weer bij elkaar. Daar nog even met Mike gekletst. Hij had het erg naar zijn zin gehad. Alles was goed gegaan en hij was erg blij met de dag. Of de record poging gelukt is? Geen idee. Dat zou later bekend gemaakt worden. En toen opeens waren ze weg. Wij nog even nagekaart en ons verbaast over de gang van zaken. Ons afgevraagd waar het voorgeschotelde professionalisme zich verstopt had. De slotconclusie was, nogal arrogant, dat wij daar gezorgd hebben dat niets uit de hand liep en dat het onder aan de streep het belangrijkste was dat alle leden van de Jostiband het naar hun zin hadden gehad. Alles weer in de bus gezet en terug naar Only Friends. Daar de bus weer neergezet en de spullen naar onze eigen auto’s verscheept en samen nog even gegeten bij Smaaqt. Toen snel naar Hillegom. We hadden de diverse landelijke nieuwsbronnen al bereikt. Mijn voet zat in het jeugdjournaal! De Telegraaf was zelf aanwezig geweest en plaatste “hun artikel“. Zo nog even de spullen spoelen en dan naar bed. Uitrusten van deze bewogen dag!

About Peter Hofman 2142 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"