Knuppel->hoenderhok / STONITH

Vanmorgen dan de confrontatie met Bob de Verbouwer. Hij bleek achter mijn bureau te zitten. Op mijn verzoek of ik achter mijn bureau kon zitten, werd gewoon met “nee” gereageerd. Uitgelegd dat ik dat een hele vreemde situatie vond, maar dat ik lekker naar huis ging en het management om een uitspraak zou gaan vragen. Die heb ik nog even proberen te bellen, maar die nam niet op, dus binnen een kwartier zat ik weer in de auto naar huis. Het zonnetje scheen, het waaide niet al te hard, dus ach… Thuis weer alles aan gesloten en opgestart. Even een mailtje gestuurd naar het management team over de situatie. De scrum master hing al snel aan de telefoon. Vervelend en vreemd en naar en zo… Hij ging voor een oplossing kijken. “And Now We Wait”. Later besloten om toch maar weer naar Houten te gaan voor de cluster reparatie klus. Dat is toch handiger als je gewoon bij elkaar zit. Dus niet veel later zat ik weer in de auto. Het was lekker rustig. Het was nog steeds mooi weer. Ik was nog op tijd om even in de kantine wat te eten te halen en toen snel met Bert aan de bak om het cluster te herstarten. Dan zijn na anderhalf jaar toch eindelijk de patches geactiveerd. Eerst secuur alles “stop” gezet, zodat we geen verrassingen zouden krijgen. En dan nog zonder garantie, want de boel was zo gammel, dat niemand meer enige garantie kon geven. Een van de fijne foutjes was het niet aanwezig zijn van een STONITH apparaat 🙂 dus het onverwacht uitvallen van de andere node was hiermee niet te verwachten. Het stoppen en herstarten van de primaire machine ging zonder enig probleem. Tot onze vreugde, ging alles zoals we dat gehoopt hadden. Er bleek nog wel een klein verschilletje tussen beide machines wat betreft versie, maar daar hebben we niet al te veel tijd in gestoken. Ze zijn sowieso geen lang leven meer beschoren. Inmiddels was BdV weer vertrokken en kon ik mijn plek weer innemen. Het management begint zich toch te roeren, want er zijn er nu twee die op hun strepen staan. Ik zei de gek en BdV. Die laatste heeft overigens helemaal geen recht van spreken, omdat het geen eigen personeel is. Maar die discussie ga ik zelf niet aan. Dat mogen de hoge heren en dame uitvechten. De rest van de dag de bak maar weer leeg proberen te scheppen. Er worden de gekste dingen ingegooid. De term “afvalputje” komt in mij op… en toen was het echt tijd geworden om naar huis te gaan. Eerst nog even naar de Hornbach om een DIN-rail te kopen. De 3D printjes voor de Raspberry Pi‘s komen er ook aan, dus de rail moet in de meterkast. Vervolgens even langs de toko om mijn avondeten te halen en nog even een pakje ophalen bij een GLS afhaal punt. Thuis alles uit mijn handen laten vallen en eerst lekker gegeten. Vervolgens alle wat ik uit mijn handen had laten vallen opgeruimd en nog een setje foto’s gemaakt van de Asahi Pentax voor Lisa. Ik had mijn werk laptop aan, dus ik zag nog een mailtje binnen komen van onze scrum master. Het werkplek probleem schijnt opgelost. BdV is verteld dat hij bij zijn maatjes aan het andere blok moet gaan zitten. Daar zal hij wel niet blij mee zijn, maar dat is even niet mijn probleem. Ook nog de oude laptop van tante Martha herinstalleert voor René. Die is nu weer als nieuw.

About Peter Hofman 2142 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.