Sanquin puzzel

Vanmorgen dus op pad. Rond negen uur Colin nog even wakker gemaakt (op zijn eigen verzoek) en tegen tien uur afgereisd naar Odijk, alwaar de zesenveertigste algemene ledenvergadering van de Nederlandse Vereniging van Cichlidenliefhebbers plaatsvond. Normaal laat ik die aan me voorbij gaan, maar deze keer stond het voortbestaan van de vereniging op het spel. Het zittend bestuur ziet een aanhoudende daling in leden en dus ook inkomen en heeft het punt bereikt om dit jaar waardig de vereniging op te heffen. Met het resterende geld nog een feestje en dan ophouden. Een clubje leden is het daar niet mee eens en wil doorgaan. Hiervoor was een procedure gestart waardoor dat mogelijk gemaakt is. Als vijftien leden te kennen geven niet te willen stoppen, mag de vereniging niet opgeheven worden.  En dat was het geval. In een vlaag van nostalgie had ik ook dat mailtje gestuurd. Wat de leden echter vergeten waren te melden was de slechte stand van de vereniging. Anders had ik me in ieder geval nog van commentaar onthouden. De vergadering begon regulier. Zoals het hoorde alle stukken bespreken. Al snel bleken er een paar azijnpissers in het publiek die op alle slakken zout gingen leggen. Waarom stond dit er, waarom dat, hoe komt zus, hoe kan zo, enz… Als snel bleken dat de beoogde nieuwe bestuurders te zijn, die vast met modder aan het gooien waren. Om een lang verhaal kort te maken, vind je op de gemiddelde basisschool meer volwassen gedrag dan hier 🙁 Wat een stelletje kleine kinderen. Door de mail actie was de stemming eigenlijk overbodig, want opheffen was statutair niet mogelijk, maar even statutair was de stemming verplicht. Afgezien van het bestuur zelf, waren er twee “voor” stemmers en wilde de rest de vereniging voorzetten. Vervolgens nam het oude bestuur afscheid en gingen de zes nieuwe bestuursleden hun plan voorleggen aan de vergadering… Om ook dit lange verhaal weer kort te maken… Ik heb nog nooit zo’n staaltje van jezelf rijk rekenen meegemaakt. Rekensommetjes die aantoonbaar niet klopten. Getallen die niet in de buurt komen van het net besproken jaarverslag. Oplossingen die gebaseerd zijn op oude afspraken die het oude bestuur op persoonlijke titel gemaakt hadden en dus niet automatisch ook voor het nieuwe bestuur gelden. Affijn, er is misschien over nagedacht, maar niet goed. Ook het idee om het blad op te heffen en dat digitaal als pdf te gaan verspreiden, kon rekenen op weerstand. Voor mij zou het periodiek als pdf niet echt acceptabel zijn. Nu betaal je nog een boel voor het blad. Straks betaal je dan net zo veel, maar dan zonder blad. Denk het niet. Overigens wisten mensen al te vertellen dat de man die nu het blad maakt dat an zijn leven niet als pdf gaat verspreiden. Dan houdt die er liever mee op, dus dat wordt dan ook een uitdaging. Een andere besparing was het afschaffen ven de ledenmodule in de administratie. Dat scheelde ook weer een hoop geld. Dat konden ze ook wel in een excel werkblad bijhouden. Op zich een goed idee, ware het niet dat dat  sinds 2018 verboden is volgens de AVG. Dat werd in eerste instantie ontkend door het nieuwe bestuur, maar de persoon die het meldde bleek een specialist dat dat gebied te zijn, dus die zou het wel weten. Oftewel… Ik denk dat men er niet al te best over heeft nagedacht. Maar goed. De opheffing is weggestemd, het nieuwe bestuur is in functie, “And Now We Wait”. Wat dan wel weer leuk was, dat ik nog steeds een begrip bleek in de vereniging. Ik ben nog steeds beroemd om mijn twee tripjes naar Malawi, mijn foto’s en de artikelen die ik geschreven had. Na de vergadering weer terug naar Hillegom. Ik had nog steeds een flinke koppijn, dus ik ben maar op bed gaan leggen in plaats van naar Lisse door te rijden om met Annet nog even op Guus te passen. Toen Annet weer terug was hebben we gegeten en ben ik nog even verder gaan puzzelen aan de puzzel waar ik gisterenavond nog aan begonnen was. De Sanquin puzzel van van Haasteren. Na het eten ben ik verder gaan puzzelen en zijn Annet en Colin naar Wie is de Mol gaan kijken.

About Peter Hofman 2141 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.