NL-Alert

In een verder lege B&B wakker geworden. De bedden waren een pietsie hard, maar acht dat is beter dan te zacht. Vanwege de covid-19 uitbraak, mochten ze geen ontbijt verzorgen. Dat wisten we van te voren , dus we hadden extra broodjes meegenomen. We hadden wel een grotere kamer met keukentje gekregen, dus konden we ook echt zelf iets regelen. Nog even de vaatwasser ingeruimd en aangezet. Ook even wezen vragen of we misschien zelf de bedden even af moesten halen, maar dat was allemaal net nodig. Met gepaste afstand afscheid genomen en naar ons beoogde eindpunt gereden. We waren alle twee wat gammel en ik had al voorzichtig voorgesteld om maar gewoon meteen naar huis te gaan. Ik heb toen een strandafslag met parkeerterrein gevonden op een kilometer of zeven. Dat klonk wat beter dan de eerst beoogde twaalf kilometer. Fietsen neergezet en terug gereden naar de stop van gisteren. Daar de auto geparkeerd en aan de wandel gegaan. Wat een wind! Je waaide uit je velletje 🙁 Halverweg de route begonnen alle telefoons te loeien. Mijn eerste echte NL-alert. Hoewel ik een oproep om afstand te houden niet echt een noodsituatie vind. De oproep was niet anders als al dagen wordt geuit. Oke, de halve wereld heeft er maling aan, maar die zullen van deze oproep ook niet wakker worden. Bij een vuurtoren nog de cache VUURTOREN GROOTE KAAP. meegepikt. Die lag gelukkig een beetje in de luwte, want boven op het duin waaide je helemaal weg. Ik had mijn wandelschoenen thuis gelaten, omdat ik daar echt niet mee kon fietsen, maar de sportschoenen die ik droeg, waren niet echt geschikt om lange einden mee te lopen. Ik had van gisteren nog een paar stijve kuiten overgehouden en dat werd er vandaag net beter op. Ook de koppijn die ik had, hielp niet echt mee en iedere stap dreunde mijn hoofd in. De korte route was net goed om toch even lekker buiten te zijn en niet te lang om helemaal stuk te gaan. Met de fiets moesten we eerst nog even het duin op om op het hoger gelegen fietspad te komen. Vervolgens ging  dat pad heuvel op en heuvel af en iets te vaak tegen de wind in 🙁 Gelukkig konden we later afdraaien het land in… Recht in de wind… Maar eindelijk waren we dan bij de auto. Snel de fietsen achterop gehangen en op pad. Annet reed, want ik was kapot. Ik heb wel een alternatieve route ingezet. Eentje die on s nog even door Callantsoog leidde. Waar we nog even gestopt zij voor een milkshake en een patatje. Daar knapte we wel even van op en enigszins verfrist zijn we weer naar Hillegom gegaan. Fietsen weer in de berging en de spullen weer naar binnen en op de bank geploft. Annet snel aan haar werk. Die gaat vanaf morgen invallen ter ondersteuning van uitgevallen collega’s. Hoeft ze in ieder geval niet meer thuis te blijven zitten. Omdat we niet veel in huis hadden, hebben we maar bij Aroi besteld. Nu even de boekhouding verder afwerken en dan voor de televisie ploffen.

About Peter Hofman 2142 Articles
Oké dan, ik duik, maak graag foto's en doe een vreemd spelletje wat "geocaching" heet. Verder heb ik thuis nog wat Malawi cichliden zwemmen. Dat geocachen laat zich het beste beschrijven met het gebruiken van miljoenen kostende satellieten om tupperware in het bos te vinden. In het Engels klinkt dat toch allemaal veel beter "I use multi million dollar satellites to find Tupperware in the woods"

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.